ีกฝ่ำยท ำไม่ส ำเร็จ
นอกจำกโล่งใจแล้ว ยังท ำให้สีหน้ำของหยำงเจิ้นหวำยค่อนข้ำงน่ำเกลียดอีกด้วย!
ข้ำว่ำแล้ว อีกฝ่ำยมีควำมกล้ำที่โจมตีแบบลับๆ จริงๆ
หยำงเจิ้นหวำยเงยหน้ำขึ้น และมองไปที่ชำยวัยกลำงคนสองคนที่ก ำลังดื่มชำอยู่ด้ำนหน้ำเขำ
เขำยิ้มเยำะและกล่ำวว่ำ: “ดูเหมือนว่ำมีบำงคนจะอดใจไม่ไหวแล้ว? เจ้ำกลัวตระกูลหยำงของเรำแต่งงำนกับตระกูลหลงขนำดนี้เลยเหรอ?”
ชำยวัยกลำงคนสองคนนี้
ทั้งสองมีชื่อเสียงอย่ำงมำกในเมืองหยุนฉี!
อำจกล่ำวได้ว่ำ มีคนน้อยมำกในเมืองหยุนฉีที่ไม่รู้จักพวกเขำ
พวกเขำคือฝ่ำยที่เกี่ยวข้องกับตระกูลลี่ และตระกูลคัง!
ลี่หมำนและคังซือเฉิง
เช่นเดียวกับหยำงเจิ้นหวำย พวกเขำล้วนเป็นผู้เชี่ยวชำญครึ่งก้ำวมหำจักรพรรดิ!
เมื่อได้ยินค ำเยำะเย้ยของหยำงเจิ้นหวำยกำรแสดงออกของลี่หมำน และคังซือเฉิงก็ไม่เปลี่ยนไปเลย
ถ้วยชำในมือของพวกเขำหยุดเล็กน้อย จำกนั้นก็วำงมันลง
คังซือเฉิง ยิ้มและกล่ำวอย่ำงใจเย็น: “มันคงต้องกำรท ำลำยผลประโยชน์ของผู้อื่นแน่ๆ พี่หยำง เจ้ำต้องกำรให้ตระกูลของเรำทั้งสองช่วยค้นหำไหม ว่ำใครเป็นผู้ท ำ?”
เมื่อเห็นพฤติกรรมของคังซือเฉิง หยำงเจิ้นหวำยก็เคำะนิ้วของเขำเป็นจังหวะบนโต๊ะไม้
“โอ้? เจ้ำใจดีขนำดนี้เลยเหรอ?”
ลี่หมำนหัวเรำะเบำๆ และกล่ำวว่ำ “พี่หยำง สิ่งที่เจ้ำกล่ำวผิดแล้วแม้ว่ำเรำสำมคนจะทะเลำะกันในวันธรรมดำ แต่ในเวลำเช่นนี้ แน่นอนว่ำเรำจะต้องสำมัคคีกัน!”
“ดังนั้น เจ้ำไม่จ ำเป็นต้องสุ
