เขาวางแผนมานับพันปี
ในตอนนี้ กงเจียงหานเริ่มหมดความอดทนแล้ว
ตอนนี้ ถ้าเขาไม่ได้หัวใจของเขตแดน แผนในอนาคตของเขาก็จะพังไปด้วย
ส่วนกองทัพพันธมิตรของเขตแดนทุรกันดาร(หมานฮวง) ยิ่งหวั่นไหว เมื่อได้ยินคำกล่าวเหล่านี้
ใช่สิ!
ตราบเท่าที่ข้ามอบหัวใจของเขตแดนนั้นไห้ ข้าก็สามารถไปยังเขตแดนอื่นได้ และรับประกันว่าข้าจะไม่ตาย?
ข้าไม่จำเป็นต้องต่อสู้ในสงครามนี้เลย!
มหาเสนาบดีแอบคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เขากำลังต้องการจะกล่าวอะไรบางอย่าง
แต่หลู่ฉางเซินก็ยืนขึ้นและตะโกน: “เจ้าคิดจริงๆ เหรอว่า ตราบใดที่เจ้ามอบสิ่งของให้ มันจะช่วยชีวิตของเจ้าได้”
เสียงนั้นราวกับได้รับพรจากสวรรค์ และฟังเหมือนเสียงฟ้าร้องกึกก้องในหูของกองทัพพันธมิตร!
ทุกคนมองไปที่หลู่ฉางเซินด้วยความงุนงง
เมื่อเห็นสิ่งนี้ หลู่ฉางเซินพยักหน้าอย่างลับๆ
หลู่ฉางเซินกล่าวต่อ: “ลองคิดดูสิ ทำไมในสมัยโบราณ กองกำลังทั้งหมดบนโลกนี้ จึงรวมกันเป็นหนึ่งเดียว และเริ่มทำสงครามเขตแดนขึ้นมา”
ใช่แล้ว
ทำไมล่ะ?
แม้ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งมากในสมัยโบราณ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะไม่รู้ว่า ช่องว่างระหว่างเขตแดนเบื้องบนกับเขตแดนนี้กว้างแค่ไหน
เมื่อหลู่ฉางเซินเห็นว่า ทุกคนกำลังคิดตามที่เขาพูด
เขาก็ใช้คำอวยพรจากสวรรค์ขนาดใหญ่อีกครั้ง เสียงก้องคำรามในหูของทุกคน
“อีกตัวอย่างหนึ่ง เจ้าคิดว่าปราณจิตวิญญาณในเขตแดนเบื้องบนเพียงพอหรือ? ถ้าเราขึ้นไปและแบ่งปันปราณจิตวิญญาณน
