ล้าง!
ณ ตอนนี้.
สำนักชางเต๋าแดนใต้
ในศาลาเฉาถัง
หลู่ฉางเซินกำลังอาบแดดบนเก้าอี้ผ้าใบ(หลังจากนี้ขออนุญาติ เปลี่ยนชื่อพระเอกจากหลู่ชางเฉิง เป็นหลู่ฉางเซิน นะครับ พอดีมีผู้รู้ท่านหนึ่งทักมาว่า ผมแปลชื่อผิด ต้องกราบขออภัยด้วยนะครับ ในอนาคตจะพยายามผิดพลาดให้น้อยที่สุด เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ผมทำการแปล จากนี้ไปขอรบกวนทุกท่านช่วยสนับสนุนด้วยนะครับ)
เรียกอย่างหรูหราว่า งีบหลับ!
ในเวลานี้ เขาลืมตาขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “เราถูกค้นพบเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ใช่คนโง่…”
“แต่จริงๆ แล้ว ข้าลืมสร้างค่ายกลปกปิด ดังนั้น ข้าต้องเรียนรู้จากมันในอนาคต”
กล่าวถึงค่ายกลปกปิด…
หลู่ฉางเซินคิดอยู่พักหนึ่ง
“ดูเหมือนข้าจะไม่ได้ศึกษาค่ายกลปกปิดเลยนี่ซิ”
“อืม… ตื่นมาก็ศึกษามันซะหน่อย”
“ไม่ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”
“ยังไงก็ตาม มันยังไม่จำเป็นในตอนนี้”
เมื่อสรุปจบในใจ หลู่ฉางเฉิงก็หลับตาลงอย่างมีความสุขอีกครั้ง
เป็นช่วงเวลา เพลิดเพลินยามบ่าย
…
ในขณะนี้ นอกพรมแดนของเขตแดนทุรกันดาร(หมานฮวง) บนเส้นทางสวรรค์
ผิงหลิงถือมีดยาวและพุ่งเข้าหาแนวป้องกัน!
เขาตะโกนเบาๆ จับมีดยาวไว้ในมือทั้งสองข้าง
เจตจำนงมีดปกคลุมมีดยาว!
บนตัวใบมีด เจตจำนงมีด เปลี่ยนเป็นปราณมีดยาวสิบหมี่! (10เมตร)
พุ่งจากบนลงล่าง เขาฟันไปทางค่ายกลป้องกัน!
ลมปราณน่ากลัวราวกับต้องการแยกช่องว่างนี้!
ผิงหลิงถึงกับคิดดูถูกในใจ
พื้นที่ในเขตแดนเบื
