ในคืนนั้น.
ไร้เมฆปกคลุมบนท้องฟ้า
ดวงดาวเจิดจ้าทอแสง อวดโฉมให้ผู้คนมองเห็น
ทั้งหมดส่องแสงระยิบระยับ
หลู่ชางเฉินนอนอยู่บนพนักพิง มองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว เขาอดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจ
ในชีวิตที่แล้ว เขามองไม่เห็นดาวมากมายเช่นนี้ในเมือง…
ด้านข้างซือเฉิงนั่งขัดสมาธิ
เขากำลังทำความเข้าใจ บันทึกดวงดาวแห่งความโกลาหล
ยิ่งเข้าใจลึกซึ้ง เขายิ่งทึ่งกับทักษะนี้!
เป็นทักษะที่ ทำลายมุมมองของการบ่มเพาะเต๋าทั่วไปโดยสิ้นเชิง
มันไม่ต้องใช้ลมปราณ!
เมื่อบ่มเพาะด้วยวิธีนี้ หลังจากเริ่มต้น มันจะเปิดตันเถียนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
ในตอนนั้น เจ้าจะไม่สามารถดูดซับปราณจิตวิญญาณที่อยู่รอบๆ ได้ และแน่นอน เจ้าไม่สามารถใช้ลมปราณได้
แล้วมันจะฝึกต่อได้ยังไง?
ซือเฉิงพบว่า บันทึกดวงดาวแห่งความโกลาหลนี้ ไม่จำเป็นต้องใช้ปราณในการฝึกเลย
สิ่งที่ต้องการในการบ่มเพาะคือ ปราณแห่งดวงดาว!
สิ่งที่ใช้ก็คือ ปราณแห่งดวงดาว!
อย่างไรก็ตาม แล้วจะบ่มเพาะปราณแห่งดวงดาวได้อย่างไร?
ซือเฉิงนำขวานดาวตกออกมาอีกครั้ง ปราณของดวงดาวที่ปล่อยออกมานั้น ลึกลับเกินไป และตอนนี้ ซือเฉิงไม่สามารถเข้าใจมันได้อีกแล้ว!
เขสจะทำอย่างไรดี?
ซือเฉิงนั่งที่นี่เป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืน เพื่อคิดเกี่ยวกับปัญหานี้
ทันใดนั้น มู่ว่านเอ๋อที่อยู่ด้านข้างก็ยิ้มและกล่าวว่า “ท่านลุง ดูเหมือนท่านจะชอบดูดาวมากเลยนะ ท่านอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว และยังไม่ได้กลับห้องไปน
