่กล่ำวอะไร
ลมหนำวพัดผ่ำน และตะกรันน ้ำแข็งกระทบกับออร่ำปรำณป้องกันของทุกคน
มีเสียงกรำวดังขึ้น
เป็นเพรำะ เสี่ยวเฮยไม่ได้ปล่อยออร่ำปรำณป้องกัน เขำปล่อยให้ตะกรันน ้ำแข็งขูดตำมร่ำงกำยของเขำ
ใบหน้ำของเสี่ยวเฮยยังคงไม่เปลี่ยนแปลง และไม่มีริ้วรอยใดๆหลงเหลืออยู่บนร่ำงกำยของเขำแม้แต่น้อยเลย
เสี่ยวเฮยท ำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เป่ยเฟิง เจ้ำเมืองเป่ยหยวน เป็นคนแรกที่ท ำลำยควำมเงียบและกล่ำวด้วยรอยยิ้ม: “ดูเหมือนว่ำเจ้ำจะคุ้นเคยกับภูมิประเทศในทุ่งน ้ำแข็งนี้ซินะ?”
เป่ยเฟิงเป็นเจ้ำแห่งเมืองเป่ยหยวน
เมืองเป่ยหยวนเป็นเมืองเดียว ที่อยู่ใกล้กับทุ่งน ้ำแข็งแดนเหนือสุดขั้ว
ทรัพยำกรส่วนใหญ่ ก็ได้มำจำกทุ่งน ้ำแข็งแดนเหนือสุดขั้ว
ดังนั้น.
ในฐำนะเจ้ำเมือง เขำคุ้นเคยกับภูมิประเทศของทุ่งน ้ำแข็งแดนเหนือสุดขั้วเป็นเรื่องธรรมดำ
เป็นเรื่องยำก ที่จะเดินทำงเข้ำไปถึงส่วนลึก
ถ้ำเจ้ำไม่รู้ทำง ข้ำเกรงว่ำจะใช้เวลำพอสมควร กว่ำจะไปถึงกลำงทุ่งน ้ำแข็งที่พวกเขำอยู่ ณ จุดนี้
อำจมีกำรสูญเสียเกิดขึ้นได้
เจ้ำส ำนักหยำน ยิ้มและกล่ำวว่ำ “มันเป็นเรื่องบังเอิญ”
บังเอิญงั้นเหรอ…
เป่ยเฟิงไม่เชื่อเรื่องไร้สำระนี้
ภูมิประเทศในทุ่งน ้ำแข็งแดนเหนือสุดขั้วนั้นซับซ้อนมำก และมีอันตรำยอยู่ทุกที่
เส้นทำงนี้ อำจกล่ำวได้ว่ำเป็นเส้นทำงที่เร็วที่สุดและค่อนข้ำงปลอดภัย
มันจะเป็นเรื่องบังเอิญได้อย่ำงไร
อย่ำงไรก็ตำม เป่ยเฟิงจะไม่ไล่หำรำยละเอียด ใน
