เสี่ยวเฮ แล้วกล่ำวว่ำ“ถ้ำเป็นเช่นนั้น ก็ไปท ำเถอะ”
“แต่ข้ำไม่รู้ว่ำต้องท ำยังไง”
เสี่ยวเฮยเกำหัวของเขำด้วยแววตำกระตือรือร้น และกล่ำวว่ำ:“ข้ำรู้สึกอยู่เสมอว่ำมีบำงสิ่งที่ข้ำต้องท ำ แต่ข้ำคิดไม่ออกว่ำมันคืออะไร!”
เมื่อฟังสิ่งที่เสี่ยวเฮยกล่ำว
หลู่ชำงเชิงก็เข้ำใจ
แม้ว่ำผนึกของเสี่ยวเฮยจะหลวมเล็กน้อย แต่เขำก็จ ำบำงสิ่งได้รำงๆเท่ำนั้น
เพียงแต่ว่ำ หำกไม่พบชิ้นส่วนควำมทรงจ ำ เขำก็จะไม่สำมำรถทรำบเนื้อหำเฉพำะของสิ่งเหล่ำนั้นได้
หลู่ชำงเฉินไม่รู้ว่ำ ชิ้นส่วนควำมทรงจ ำเหล่ำนั้นอยู่ที่ไหน
เขำไม่มีทำงเลือกอื่นนอกจำกปลอบเขำเบำๆ: “ในเมื่อเจ้ำคิดไม่ออก ก็ปล่อยให้ธรรมชำติจัดกำร”
“บ่มเพำะให้ดี และเมื่อพลังของเจ้ำแข็งแกร่งขึ้น เจ้ำจะมีคุณสมบัติที่จะท ำสิ่งต่ำงๆ ของตัวเองให้ส ำเร็จเมื่อเจ้ำนึกถึงสิ่งเหล่ำนั้นออก”
เมื่อได้ยินค ำกล่ำว
เสี่ยวเฮยได้แต่พยักหน้ำ
ท้ำยที่สุด เขำก็ไม่เข้ำใจว่ำมันคืออะไร
แทนที่จะท ำเช่นนี้ เป็นกำรดีกว่ำที่จะฟังท่ำนอำจำรย์และฝึกฝนอย่ำงหนัก
ดังนั้น เขำจึงหันหลังและจำกไป นั่งบนหน้ำผำเพื่อฝึกฝน
หลู่ชำงเฉินช ำเลืองมองที่หลังของเสี่ยวเฮย เขำคิดกับตัวเอง
ได้เวลำช่วยเสี่ยวเฮย ค้นหำเบำะแสของชิ้นส่วนควำมทรงจ ำแล้ว
แต่จะหำได้อย่ำงไร?
ตัวเขำไม่ได้มีอ ำนำจทุกอย่ำง
หลู่ชำงเฉินไม่มีทำงเลือก นอกจำกส่ำยหัว
เดินต้องทีละก้ำว ข้ำวต้องกินทีละค ำ
จะรีบร้อนไม่ได้!
กับมำดูที่หงหยิง
กำรสร้ำงจักรวรรดิหย
