“เขา… วิชาหลอมอาวุธที่เขาใช้เหมือน ‘ค้อนเทวะ’ ของตระกูลหม่ามากเลย!”
“ไม่เหมือนล่ะ! ใช่เลยแหละ!”
“หรือเขาก็เป็นสมาชิกตระกูลหม่าแห่งโถงศัสตราเสินเชวียเหมือนกัน?”
ปวงชนมองวิชาหลอมอาวุธของเจียงผิงอันอย่างตกตะลึง ปรากฏว่านี่คือ ‘ค้อนเทวะ’ ของตระกูลหม่า
หม่าคั่วดูจังงัง “นี่… ไฉนเจ้าจึงใช้ ‘ค้อนเทวะ’ ของเราตระกูลหม่าได้?”
นี่เป็นความลับของพวกเขาตระกูลหม่า ไม่มีทางมีคนนอกใดเรียนบรรลุ เหตุใดบุคคลตรงหน้าจึงใช้มันได้?”
“ข้าเห็นเจ้าใช้วิชาหลอมอาวุธนี้ เลยเรียนรู้มานิดหน่อยน่ะ” เจียงผิงอันเหวี่ยงค้อนทุบหินแร่โลหะตรงหน้าซ ้าไปมา สกัดเพิ่มความบริสุทธิ์ของมันพลางออกแรงหลอม
เมื่อได้ยินวาทะของเจียงผิงอัน ปวงชนก็รู้สึกเหลือเชื่อนัก วิชาหลอมอาวุธขั้นสุดยอดเช่นนี้ แค่มองก็เรียนได้แล้ว?
หรือคนผู้นี้มีพรสวรรค์ลอกเลียนวิชาผู้อื่นได้?
หลังจากหม่าคั่วพินิจอย่างตั้งใจ เขาก็พบว่าแม้วิชาหลอมอาวุธที่เจียงผิงอันใช้จะดูเหมือน ‘ค้อนเทวะ’ เสียมาก ๆ ก็มิใช่เหมือนกันทุกประการ
การเกิดลักษณ์ของหนึ่งวิชามิใช่รูปลักษณ์ภายนอก แต่เป็นการโคจรพลังในตัว
ต่างวิชาสร้างวงโคจรพลังแตกต่างในกาย เกิดเป็นลักษณะแตกต่าง และวงโคจรพลังเหล่านี้สอดประสานกับเต๋าสวรรค์ จึงออกผลเป็นวรยุทธ์
บุคคลตรงหน้าเขาลอกเลียนการเคลื่อนไหวของ ‘ค้อนเทวะ’ แต่คลื่นพลังจากเขาแตกต่างออกไปมากอย่างเห็นได้ชัด
หม่าคั่วยิ้มเย้ย “ของเลียนแบบชั้นต ่าแบบนี้คิดเอาชนะข้
