เมื่อได้ยินค ำกล่ำวของเย่ชิวไป่ ทุกคนก็มองขึ้นไปในอำกำศ
ตรงนั้น มีร่ำงสองร่ำงก ำลังพุ่งเข้ำหำด้วยควำมเร็วสูง
หญิงสำวผู้หนึ่งอยู่ในเสื้อคลุมสีแดง มีใบหน้ำที่บอบบำงและดูเป็นวีรสตรีผู้กล้ำหำญ
เหมือนเทพีสงครำมในสนำมรบ
อีกคนหนึ่งแบกตระกร้ำหนังสือเหมือนบัณฑิต
ผู้มำเยือนคือ หงหยิงและหนิงเฉินซิน!
เย่ชิวไป่รีบขึ้นไปพบทั้งคู่ และกล่ำวด้วยรอยยิ้มว่ำ “เจ้ำมำท ำไมที่นี่?”
หนิงเฉินซินมีใบหน้ำที่อ่อนโยน และกล่ำวด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย:“ข้ำได้ยินมำว่ำสถำนกำรณ์ไม่สู้ดีนัก ดังนั้นข้ำจึงมำช่วยศิษย์พี่ใหญ่”
หงหยิงยังกล่ำวอีกว่ำ: “ข้ำมีบำงอย่ำงที่ต้องตรวจสอบ”
เย่ชิวไป่พยักหน้ำ: “มันเป็นควำมช่วยเหลือที่ดี ควำมแข็งแกร่งของพันธมิตรแดนเหนือ ไม่เพียงพอจริงๆ”
เมื่อทุกคนได้ยินจำกค ำกล่ำวของทั้งสำมคน
ท ำให้รู้ว่ำ ทั้งสำมคนนี้ เป็นศิษย์พี่น้องจำกอำจำรย์เดียวกัน!
เย่ชิวไป่ว่ำแข็งแกร่งมำกแล้ว
แล้วศิษย์พี่และศิษย์น้องของเขำ จะแข็งแกร่งขนำดไหน?
อย่ำงไรก็ตำม สิ่งที่ท ำให้ทุกคนสงสัยคืออำจำรย์ของพวกเขำคือใคร?
หวู่เต๋อฉีก้ำวไปข้ำงหน้ำด้วยรอยยิ้มและกล่ำวว่ำ “ขอบคุณส ำหรับควำมช่วยเหลือของพวกเจ้ำ”
“แต่เวลำไม่มีแล้ว เรำมำหำรือเกี่ยวกับมำตรกำรตอบโต้กันก่อน”
ทุกคนเดินไปที่ค่ำยกลแสดงภำพ
เนื่องจำกพวกเขำเป็นศิษย์น้องเย่ชิวไป่ จึงไม่มีใครสงสัย
ยิ่งกว่ำนั้น มันเป็นช่วงเวลำแห่งสงครำม
ไม่ควรสงสัยในพวกเดียวกัน
พวกเขำยังคงเข้ำใจควำมจริงข
