น ้าตกหลังศาลาเฉากัง.
เหนือก้อนหิน
เย่ชิวไป่เหวี่ยงดาบของเขา ราวกับว่าเขาลืมกินหรือนอน
ตอนนี้ เขาสามารถยืนอย่างมั่นคงบนก้อนหินได้แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น รอยดาบสามสิบสามรอย ถูกสลักไว้บนก้อนหิน!
เย่ชิวไป่เชื่อว่า ทักษะดาบในปัจจุบันของเขา สามารถบรรลุเป้าหมายที่อาจารย์ต้องการได้อย่างรวดเร็ว
รอยดาบนับร้อย!
แต่ใครจะรู้ หินก้อนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่หินธรรมดา
มันยากมาก!
แม้แต่น ้าตกที่ก่อตัวเป็นชั้นๆ ก็ไม่มีผลกระทบต่อหินก้อนนี้!
ในช่วงเดือนนี้
เย่ชิวไป่ใช้เวลาสิบวัน ในการยืนอย่างมั่นคงบนน ้าตก
ใช้เวลายี่สิบวัน ในการทำรอยฟันดาบสามสิบสามแห่ง
ในเวลาที่ผ่านมา.
มู่ว่านเอ๋อ ส่งยาบางอย่างที่นางค้นคว้าให้
มันสามารถเพิ่มความเร็วในการฟื้นตัวทางกายภาพของเย่ชิวไป่
มู่จือชิงก็มาที่นี่บ่อยๆ ดูการฝึกซ้อมของเย่ชิวไป่
เหนือก้อนหิน
เย่ชิวไป่มองไปที่ก้อนหินที่อยู่ข้างหน้าเขา และเหวี่ยงดาบไม้ในมือของเขา
เจตจำนงดาบคำราม!
ในที่สุดก็ิปรากฎรอยดาบอีกแห่ง!
ในช่วงเวลานี้ เขาคิดวิธีที่จะทำให้ดาบของเขาเร็วขึ้นและคมขึ้น
เขาใช้สิ่งนี้เพื่อเร่งความเร็ว
แต่ว่า มันยังไร้ประโยชน์
รอยดาบแต่ละอันที่เหลือ ต้องใช้แรงฟันเต็มกำลังนับพันครั้ง!
เย่ชิวไป่หยุดคิดเรื่องนี้ทีละน้อย
เขาค่อยๆ เข้าใจ
ตัวตนปัจจุบันของข้าใจร้อนเกินไป
เขาต้องการพัฒนาระดับของเขาจริงๆ
เขาต้องพัฒนาฝีมือดาบอย่างช้าๆ
ฝึกไปอย่าใจร้อน
วิถีดาบ มันคือสิ่งที่อยู่เหนือกว่าอาร
