“วิถีกระบี่ของเจ้า แข็งแกร่งมากก็จริง… ทว่ารูปแบบของมันคือการระเบิดพลังลมปราณจำนวนมากเพื่อพิชิตในพริบตา ดังนั้นเมื่อเป็นการประลองที่ยืดเยื้อ มันจึงเสียเปรียบวิถีต่อเนื่องไร้สิ้นสุดของข้าอย่างชัดเจน จงยอมแพ้เสียเถอะ เจ้าสู้ได้ดีแล้วไม่มีใครคาดคิดด้วยซ้ำ ว่าเจ้าจะสามารถมาถึงจุดนี้…” ซางกวานเฉิน พยายามเอ่ยเกลี่ยกล่อม เพราะตนเองยังต้องประลองในรอบที่ 3 จึงไม่อยากสูญเสียพลังที่มากยิ่งไปกว่านี้
ซุน แค้นเสียงหัวเราะขึ้นมา แม้อาภรณ์ทั่วร่างจะขาดวิ่น ทั้งยังเริ่มมีร่องรอยบาดแผลปรากฎ แม้แต่รอยสักอาคมคุ้มกายก็ยังมิอาจปกป้องได้สมบูรณ์จากรังสีกระบี่จำนวนคณานับ ทว่าดวงตาของ ซุน กลับยังฉายแววต่อสู้เหี้ยมหาญ ไม่ยอมแพ้…
“ให้ข้ายอมแพ้งั้นหรือ?! พูดเป็นเล่น แบบนี้ทั้งวันก็ยังได้!!”
ซุน ยกเต้าสุราขึ้นกระดกต่อเนื่องหลายคำ เมื่อแน่ชัดแล้วว่าพื้นฐานพลังลมปราณของตนยังไม่เพียงพอ ก็ทดแทนด้วยตบะพลังวิญญาณ!!
“ทรงร่าง… กระทิงเผือก มหิงสา!!”
ตูม!!
