ด้าน ไป๋หู่จิวหรง ยังคงเผยแววตาตื่นเต้นอย่างต่อเนื่องเมื่อมองมายัง ซุน ทุก ๆ ครั้งที่นางคิดว่าได้เห็นขอบเขตความสามารถสูงสุดของเด็กหนุ่มคนนี้แล้ว ไม่นานนัก ซุน ก็จะเผยขอบเขตที่กว้างออกไปอีกระดับขึ้นมา ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะสะท้านสะเทือน
เจี่ยโย่วเทียน เผยดวงตาที่แปลกประหลาดมากที่สุด… ในฐานะศิษย์ที่เป็นมือกระบี่ อันดับ 1ของสำนักสายลมประจิม ไหนเลยที่มันจะจดจำเพลงกระบี่ของสำนักตนเองไม่ได้!! ทั้งพื้นฐาน ทั้งรูปแบบ แม้ว่า ซุน จะพยายามเปลี่ยนแปลงให้เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง ทว่าก็มิอาจปกปิดรากฐานดั้งเดิมได้…
“นี่เจ้าเป็นใครกันแน่นะ?!”
เฉียงตงฟาง ยังคงนิ่งขรึม ทว่าการจดจ้องไม่วางตาเช่นนี้ก็ถือเป็นการให้ความสนใจมากอย่างที่สุดสำหรับบุรุษเย็นชาผู้นี้แล้ว… ทั้งยังเอ่ยพึมพำกับตนเองเบา ๆ ในฐานะที่ตนเองก็เป็น ร่างสถิตสัตว์อสูรผู้หนึ่ง…
“แม้จะมองดูคล้ายคลึง แต่นั่นมิใช่พลังจากร่างสถิตแน่นอน... พลังนั่นคืออะไรกัน?!”
