ระบบร่างกายไม่ลดลงเนื่องจากขาดอาหารและน ้าใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยสีแดงแทน…
จนกระทั่งวันที่สี่ หนิงเฉินซินก็ถูกล้อมรอบด้วยปราณสีขาวจางๆ!
นี่คือความชอบธรรมของเต๋าแห่งจิตวิญญาณ(ฮ่าวหลัน)!หนิง เฉินซินลืมตาขึ้นช้า ๆ เขารู้สึกได้ว่าเขาสัมผัสเต๋าได้อย่างเลือนลาง แต่เมื่อเขาคว้ามัน มันก็หายวับไปเหมือนแสงดาวบนฟ้า มองเห็นได้ แต่จับต้องไม่ได้หนิงเฉินมองไปที่หลู่ชางเชิงต่อหน้าเขา และถามว่า “เต๋าคืออะไร”เขาเป็นนักวิชาการ
หนังสือปราชญ์ที่ข้าอ่าน ทุกครั้งที่ข้าเห็นสิ่งที่ข้าไม่เข้าใจ ข้าจะคิดเกี่ยวกับมันถ้าข้าไม่เข้าใจข้าก็จะถามหลู่ชางเฉิง มองไปที่ หนิง เฉินซิน และไม่ได้ตอบคำถามโดยตรงแต่ถามว่า: “ทำไมเจ้าถึงอยากเรียนรู้”หนิง เฉินซิน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: “เพื่อให้ความรู้แก่โลก เพื่อไม่ให้เกิดสงครามขึ้น….ในโลก”ใช่เขาต้องการให้ความรู้แก่โลกผ่านการอ่านและเติมเต็มโลกด้วยสันติภาพเพื่อความสงบสุขเขานึกถึงความสงบสุขของโลก.เมื่อ หนิง เฉินซิน กล่าวคำเหล่านี้ แสงปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์สีทองสาดส่องไปที่ หนิง เฉินซิน จากเหนือท้องฟ้านี่คือแสงแห่งบุญ!บุญและคุณงามความดี ส่งผลกระทบต่อสวรรค์!
เมื่อเห็นสิ่งนี้ หลู่ชางเฉิงก็พยักหน้าและพูดว่า: “เต๋าก็คือเต๋า จะเป็นดอกไม้หรือต้นไม้ก็ได้ หรือจะเป็นผงธุลีก็ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนคือเต๋า” หนิงเฉินครุ่นคิดหลู่ชางเฉิง กล่าวต่อ: “เจ้าศึกษาเพื่อให้ความรู้
