(ปล. ให้อธิบายก่อนว่าทำไมเสี่ยวเฮยที่ไปทุ่งน ้าแข็งแดนเหนือสุดขั้วในครั้งแรก แล้วทำไมเขาถึงไม่นำทางหรือเขาจำทางไม่ได้)(ตอนเสี่ยวเฮยไปฝึกฝนร่างกายปีศาจชั่วนิรันดร์ และผนึกก็หลวมคลาย ซึ่งนำไปสู่สถานะมาร สติของเขาไม่ชัดเจน และเขาเดินสุ่มๆ ดังนั้น เสี่ยวเฮยจึงจำทางมาที่นี่ไม่ได้ แต่รู้แค่เพียงเคยมาที่นี่เท่านั้น.)***ข้อความของผู้แต่งนะครับ
พรสวรรค์ของมู่หรงโหมวก่อนที่มู่หรงซีจะเกิดนั้น เป็นความภาคภูมิใจอันดับหนึ่งของตระกูลมู่หรง
พรสวรรค์ของเขา น่าประทับใจมาก!
ตอนนี้ เขามาถึงขั้นขอบเขตก้าวข้ามแดนหยวนตอนปลายแล้ว
อย่างไรก็ตาม มู่หรงโหมวฝึกฝนเร็วกว่ามู่หรงซีหลายปี
มู่หรงโหมวเดินออกมาจากฝูงชน ยืนอยู่ตรงข้ามกับเย่ชิวไป่ มองไปที่ดาบไม้ในมือของเขา และอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว: “เจ้าเอาไม้ชิ้นนี้มาทำไม?”
เย่ชิวไป่ หัวเราะเบาๆ : “แค่เจ้า เท่านี้ก็พอแล้ว”
เย่ชิวไป่กล่าวอย่างเป็นธรรมชาติ
ดูเหมือนจะเป็นการระบุข้อเท็จจริง
แต่น ้าเสียงนี้เอง ที่ทำให้มู่หรงโหมวโกรธเล็กน้อย
เขารู้สึกถูกประเมินต ่าไป
“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเก่งมากในการต่อสู้แบบก้าวกระโดด ดังนั้นข้าจะไม่ลดระดับลง เจ้าว่าคิดอย่างไร?”
เย่ชิวไป่พยักหน้า
อันที่จริง ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะลดขอบเขตหรือไม่ ก็ไม่มีผลกับเขา
ส่วนมู่หรงโหมว ก็ไม่คิดว่าตนเองจะแพ้
ตัวเขายังเป็นอัจฉริยะอีกด้วย
มีประสบการณ์ในการต่อสู้ กับผู้แข็งแกร่งในขอบเขตเสมือนเทพมาแล้ว!
ถึงจะแ
