องในวัว เนื้อวัวเหลือง ปลาเอ้อร์ เลือดเป็ด เต้าหู้แห้ง…วัตถุดิบบรรจุในถ้วยเล็กๆ วางเต็มโต๊ะ ลู่หยางใส่เข้าไปในหม้อเก้าช่องตามความชอบ กลิ่นหอมเผ็ดโชยกระจาย“สวัสดี ข้าเห็นท่านสั่งอาหารมากมาย คงกินไม่หมด ข้าขอกินบ้างได้ไหม?” หญิงสาวในชุดลำลองคนหนึ่งยืนอยู่หน้าโต๊ะลู่หยางน ้าเสียงลังเลไม่แน่ใจ มองหม้อไฟเดือดปุดๆ ตาละห้อยลู่หยางเงยหน้ามอง เห็นว่าคนที่พูดกับตนเป็นหญิงสาวที่งดงามอย่างยิ่ง รูปโฉมไม่ด้อยไปกว่าน้องเถาแม้แต่น้อย ทั้งยังมีรูปร่างเพียบพร้อม เว้าโค้งตรงที่ควรเว้า นูนตรงที่ควรนูน เพียงแต่มีปัญหาอยู่ตรงที่ตนไม่รู้จักนาง
ลู่หยางเดิมทีคิดจะบอกว่าเขาเป็นผู้บำเพ็ญ กินได้หมดมากขนาดนี้ แต่เมื่อเห็นสีหน้าน่าสงสารของหญิงสาว จิตใจอ่อนลงคำพูดถึงปากก็เปลี่ยนไป“งั้นก็นั่งลงกินเถิด”ลู่หยางโบกมือเรียกเซี่ยวเอ้อ “เจ้าของร้าน เพิ่มตะเกียบอีกคู่น ้าจิ้มอีกชามด้วย!”ลู่หยางรำพึง โชคดีที่เมิ่งเฒ่าไม่ได้มาด้วย ไม่งั้นความโชคดีคงเปลี่ยนไปแล้ว“ขอบคุณ ขอบคุณมาก”หญิงงามกล่าวขอบคุณซ ้าๆ“เจ้าเป็นธิดาตระกูลใด ออกจากบ้านมาลืมพกเงินหรือ?” ลู่หยางถามพลางยิ้ม ถึงแม้หญิงสาวจะดูไร้เงิน แต่เสื้อผ้าที่สวมใส่มีมูลค่าไม่น้อย ต้องเป็นคนที่มีฐานะร ่ารวยแน่นอน คาดว่าเป็นธิดาตระกูลไหนสักแห่งที่แอบหนีออกมา แล้วลืมพกเงินติดตัวลู่หยางไม่ใช่ครั้งแรกที่พบคนประเภทนี้ ก่อนหน้านี้บนเรือเหาะเขาเคยพบธิดาตระกูลปลอมตัวเป็นขอทาน ใบหน้
