ซุน สูดลมหายใจลึกยาว ปกปิดความตื่นเต้นเอาไว้ไม่มิด… เบื้องหน้าคือประตูศิลาขนาดใหญ่ที่แผ่กลิ่นอายแห่งความเก่าแก่คร่ำครึไร้ที่สิ้นสุดออกมา อวิ๋นหยางหลิ่ง ก็มีความตื่นเต้นมิต่างกัน ตลอดช่วงเวลาที่เป็นเจ้าสำนักแห่งนี้ อวิ๋นหยางหลิ่ง เคยมายังสถานที่แห่งนี้เป็นครั้งที่สองเท่านั้นเอง ซึ่งครั้งแรกก็คือวันที่มาให้คำสัตย์สาบานตน ในวันที่ขึ้นเป็นเจ้าสำนัก…
ชายชราประสานมือสุภาพโค้งตัวนอบน้อม…
“ท่านภูติผู้พิทักษ์… ข้าน้อยได้พา ซุน มาพบท่านแล้ว…”
สิ้นเสียงของ อวิ๋นหยางหลิ่ง ประตูศิลาขนาดนั้นก็ค่อย ๆ ถูกแง้มออก ที่กระแสลมสีเขียวระลอกหนึ่งกรรโชกพัดออกมา เสียงที่ก้องกังวานทำเอาขุนเขาลูกที่ 4 นี้ถึงกับสะท้านสะเทือน จิตใจของชายชราและชายหนุ่มล้วนสั่นไหว…
“ซุน… จงเข้ามาหาข้า ส่วนเจ้า อวิ๋นหยางหลิ่ง เจ้ากลับไปได้แล้ว…”
เมื่อมีคำสั่งเช่นนั้น ซุน ก็ใบหน้าถอดสีทันที เหลือบหันมองไปยังชายชราด้วยแววตาคล้ายอ้อนวอนให้อยู่ต่อด้วยกัน ทว่า อวิ๋นหยางหลิ่ง ก็ได้แต่จนใจ วางมือบนไหล่ของ ซุน เบา ๆ ด้วยความเป็นห่วงและเอ็นดู…