ตอนที่ 150
กล่าวถึงวิชาราชสีห์คำราม หรือวิชาพยัคฆ์คำรน เป็นวิชาในลักษณะของการระเบิดพลังเสียงที่ก้องกังวานออกมา และบริบทของวิชานี้ มิได้มีอำนาจโจมตีเป็นที่ตั้ง แต่เป็นเคล็ดวิชานี้มุ่งเน้นการระเบิดความน่าเกรงขาม เพื่อใช้ข่มขู่บรรดาสัตว์ป่าหรือสัตว์อสูรที่สติปัญญาต้อยต่ำเท่านั้น
ฉะนั้นแล้วเคล็ดวิชานี้ จึงเป็นเพียงเคล็ดวิชาพื้นฐานทั่วไป ที่ทุกสำนักล้วนมีติดไว้ ถือเป็นวิชาระดับกลางค่อนต่ำ ที่แม้แต่ศิษย์สายนอกก็ยังหยิบมาฝึกปรือได้… หากวิชานี้ถูกนำออกมาใช้ในการต่อสู้ ก็แทบไม่เกิดประโยชน์ เนื่องด้วยมันเป็นวิชาที่มีขึ้นเพื่อขู่ข่มสัตว์ร้าย ไหนเลยที่มนุษย์จะกลัวการข่มขู่ด้วยเสียงของมนุษย์ด้วยกัน อย่างมากก็ทำได้เพียงแค่สร้างความสับสนชั่วครู่ประเดี๋ยวเท่านั้นเอง…
ทว่า… สำหรับ ระเบิดคลื่นเสียงพยัคฆ์คำรน ที่ ซุน นำออกมาใช้นั้น ย่อมแตกต่างไปจากเดินอย่างสิ้นเชิง!! ด้วยความที่ ซุน มีพรสวรรค์ในการเรียนรู้และเข้าใจระดับที่สูงล้ำ ทั้งยังมักจะประยุกต์ดัดแปลงเคล็ดวิชาให้เข้ากับตนเอง
