“ที่กล่าวมานั่น รวมถึงสายตาของเจ้าด้วยหรือไม่?! หลังจากที่เจ้าขึ้นมาในชนชั้นลมปราณสีเขียว ขั้นที่ 7 ก็คล้ายจะไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาด้วยเลยงั้นสินะ คุณชายลั่ว… ถึงเจ้าจะเป็นอัจฉริยะของสำนักสายลมประจิม แต่ข้าก็ไม่คิดว่าจะพ่ายแพ้ให้เจ้าเช่นกัน… หรือต่อให้เป็น เจี่ยโย่วเทียน หากจำต้องเผชิญหน้าก็ใช่ว่าข้าจะกริ่งเกรง...” น้ำเสียงของ ซวงฉวี่ แม้จะเสนาะน่าฟัง แต่กลับแฝงเร้นด้วยแรงกดดัน และความแน่นหนัก
สายตาของทั้งสองยอดฝีมือชั้นแนวหน้าในระดับรุ่นเยาว์ เผยความมั่นใจอันเปี่ยมล้นก่อนที่ ซวงฉวี่ จะรู้สึกว่านางแสดงกิริยาเกินงามไป จึงถอนสายตาออกมา พลางกวาดมองไปรอบ ๆ แทนการสบตากับ ลั่วชิงเหอ ราวกับนางกำลังมองหาผู้ใด…
แน่นอนว่ามันได้สร้างความประหลาดใจเล็ก ๆ ให้กับ ลั่วชิงเหอ เช่นกัน…
“ได้ยินว่าการมาครั้งนี้ของเจ้า คือมาเพื่อแจ้งเรื่องสำคัญกับท่านรองเจ้าสำนักเป่ย… แต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจว่าระดับคุณหนูซวง ไม่เห็นต้องลำบากมาด้วยตนเอง? คล้ายว่าเจ้าจะมีเหตุผลบางอย่างแอบแฝงไว้งั้นสินะ”
“จะว่าเช่นกันก็ไม่ผิดนัก…” นางตอบรับตามตรง
สร้างความประหลาดใจกับให้ ลั่วชิงเหอ ไม่น้อย
“บอกได้หรือไม่? เผื่อข้าจะช่วยเจ้าได้…”
