บหุ่นเชิดได้ ส่งผลสำคัญว่าพวกเขาจะหาสมบัติอย่างปลอดภัยได้หรือไม่ ต้องมิให้เกิดอะไรขึ้นกับเขา
เติ้งหลวนซึ่งตามมาด้านหลังมองตามหลังเจียงผิงอัน จู่ ๆ ก็นึกอะไรออก ร่างของเขาพลันชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้าง “จริงด้วย! ข้าเคยเห็นปีกเจ้ามาก่อน! เจ้า… เจ้าคือเจียงผิงอันคนนั้น!”
ในที่สุดเขาก็รู้ตัวตนของเจียงผิงอันเสียที
ปวงชนเหาะเหินต่อไป เมินเติ้งหลวนไว้เบื้องหลัง
เมื่อเห็นคนอื่นไร้ปฏิกิริยา เติ้งหลวนก็โหวกเหวก “พวกเจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ! เขาคือเจียงผิงอันซึ่งต่อสู้ต่อเนื่องสี่ร้อยวัน บุคคลขั้นต้นระดับเขตแดนอันดับหนึ่งตราบประวัติการณ์เลยนะ!”
“เฮ้อ~”
เติ้งเส้าสี่ถอนหายใจ เจ้าน้องโง่นี่เมื่อไหร่จะโตหนอ
เติ้งหลวนเห็นปวงชนไร้ปฏิกิริยา ก็พลันฉุกใจว่าเขาอาจเป็นคนสุดท้ายที่จำเจียงผิงอันได้
นอกจากนั้น ในเมื่อเจียงผิงอันไม่เผยตัวตน ย่อมคิดซ่อนตัวตนแต่เขายังโวยวายไม่หยุด ช่างน่าขายหน้าแท้
ใบหน้าของเติ้งหลวนแดงก ่า รีบหุบปากทันใด
ชั่วกาลต่อจากนั้น ปวงชนเผชิญหุ่นเชิดมากมายเป็นระลอก ซึ่งพวกมันก็ถูกเจียงผิงอันสลายไปอย่างแสนง่าย สะบั้นการเชื่อมต่อระหว่างหุ่นเชิด ทำให้หุ่นเชิดตัวอื่นไม่ถูกเรียกมา เส้นทางต่อจากนั้นจึงสุดแสนปลอดภัย
เพราะมีเจียงผิงอัน จำนวนศึกที่พวกเขาต้องลงมือจึงลดลงมหาศาล
ในที่สุด พวกเขาก็ได้เห็นบริเวณใจกลางโลกใบน้อย
หอคอยโบราณสีแดงขนาดใหญ่ยักษ์สิบแปดชั้นตั้งตระหง่านทะลวงสู่จักรวาลเหนือโล
