ตอนที่ 102
แรกเริ่มเดิมที ทั้ง 8 คน แม้มีเจตนาข่มเหง เหยาซาน ให้สิ้นราบ ทว่าในความเป็นจริงก็เพียงแค่ตั้งใจข่มขู่ให้ขวัญหนีดีฝ่อไปเท่านั้น ไหนเลยที่พวกมันจะกล้าลงมือหนักหน่วงกับศิษย์น้องร่วมสำนักได้ กฎย่อมมีบัญญัติเคร่งครัด ดังเช่นคำย้ำเตือนของผู้อาวุโสจุน ก่อนที่พวกมันจะเข้ามาด้านใน…
หากแต่เมื่อได้มาพบกับ เหยาซาน จริง ๆ อีกฝ่ายกลับเมินเฉยไม่สะทกสะท้าน ทั้งยังปฏิเสธด้วยเหตุผลไร้ความรับผิดชอบ ไม่คิดจะร่วมสนทนาใด ๆ เสียด้วยซ้ำ ทำให้ทุกคนโดยเฉพาะ เปียวเฟยหง แทบมิอาจอดกลั้นโทสะที่ล้นทะลัก ต่อให้รู้กฎของสำนักเป็นอย่างดี แต่ทุกคนก็ย่อมต้องมีขอบเขตความอดทน!!
“สารเลว! ไร้ยางอายยิ่งนัก! เพราะแค่การเอาตัวรอด ถึงขั้นแสร้งลืมชื่อลืมแซ่เชียวหรือ!!”
“เจ้าจะหน้าด้านมากเกินไปแล้ว ชื่อของเจ้าเด่นหลาอยู่ที่แผ่นศิลาเช่นนั้น ยังจะเป็นผู้ใดได้อีก!!”
“หากยังอยากอยู่ในสำนักสายลมประจิม ก็ออกมาสะสางกัน!!”