“ให้ศิษย์น้องทั้งสอง เริ่มก่อนเถิด… ศิษย์อยากจะขอสังเกตการณ์ดูก่อน…” เหยาซาน กล่าวขึ้นน้ำเสียงสุภาพ ก่อนจะเห็นว่าศิษย์ใหม่ทั้งสองรีบหันมองมา ประสานมือโค้งตัวเคารพสุภาพ
เหยาซาน รู้สึกปลาบปลื้มไม่น้อย เพราะปกติอยู่ที่นี่ตนก็นับเป็นศิษย์ใหม่ผู้หนึ่ง จึงไม่เคยมีผู้ใดแสดงความเคารพจากจริงใจ เว้นเสียแต่จะพบเจอศิษย์สายนอกที่หวาดกลัวต่อข่าวลือ รีบประสานมือให้ตนอย่างส่ง ๆ ซึ่งนั่นก็มิได้ทำให้ เหยาซาน ปลาบปลื้มใด ๆ
ผู้อาวุโสเถิง ได้ยินเช่นนั้น ก็หันไปพยักหน้าให้กับผู้อาวุโสอีกท่านหนึ่ง ซึ่งทำหน้าที่ดูแลตำหนักชี้ทาง นามว่าผู้อาวุโสฉาย… ทันใดนั้นเอง ผู้อาวุโสฉาย ก็ตรงไปที่ประตูใหญ่ทางเข้าโถงทรงกลมนั้น ใช้ตราประทับเสมือนกุญแจประกบคงไปที่ประตู แสงสว่างก็พลันเล็ดลอดพร้อมประตูที่ถูกแง้มออกเนืองช้า…
สองผู้อาวุโส สามผู้เยาว์ รวมถึงสิบผู้ฝึกสอน ทุกคนล้วนเข้าไปด้านในโถงที่ปิดทึบทรงกลมแห่งนี้… ซึ่งหลังจากที่เข้ามาแล้วประตูใหญ่ก็พลันถูกปิดลง เผยให้เห็นแสงสว่างเพียงเล็กน้อยที่สาดส่องลงมาจากด้านบน เหยาซาน เผยแววตาสนอกสนใจตามประสาคนช่างสังเกต ภายในโถงใหญ่ทึบแห่งนี้เป็นเพียงโถงโล่ง ๆ ที่กึ่งกลางโถงมีวงแหวนอักขระเด่นชัด
