เหยาซาน ได้ยินเช่นนั้นถึงกับเอียงคอฉงน...
“จะฆ่าเจ้า?! พูดเรื่องอะไร… ข้าแค่เห็นเจ้าวิ่งหนี จึงจะตามมาสอบถามเรื่องบางอย่างก็เท่านั้น เราทั้งสองล้วนเป็นศิษย์ร่วมสำนัก ต่อให้มีกระทบกระทั่งกันบ้าง ไหนเลยข้าจะกล้าลงมือถึงขั้นสังหารได้?!”
แม้ เปียวเฟยฟง ได้ยินเช่นนั้น จะโล่งใจไปเปาะหนึ่ง หากแต่สายตายังเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทั้งท่าทียังลนลานเกินจะเปรียบ ผิดกับวิสัยดั้งเดิมที่องอาจ ชอบรังแกผู้อื่นอยู่เสมอ… อาจกล่าวได้ว่า นอกจากเหล่าผู้อาวุโส และพี่ชายตนเองแล้ว เปียวเฟยฟง น่าจะหวาดกลัวต่อ เหยาซาน ที่สุดในสำนัก ณ ตอนนี้ก็เป็นได้…
เหยาซาน คาดคั้นอย่างหนักถึงเหตุผลที่มันวิ่งหนี ร่วมไปถึงสายตาแปลก ๆ ที่ตนพบเจอมาตลอดตั้งแต่ออกจากตำหนักสายลมเหนือ… แน่นอนว่า เปียวเฟยฟง ไหนเลยจะกล้าปากแข็งขัดขืน วาจาที่เอ่อล้นออกมาดุจกระแสน้ำเชี่ยวกราก แทบจะทุกข่าวลือที่แว่วเข้าหูของมันมา ถูกสาธยายจนหมดเปลือก หากจดจำนามผู้ที่ปล่อยข่าวลือได้ มันก็ยังจะกล่าวออกมาจนหมดสิ้น…
