“ที่นี่แหละศิษย์น้องเหยา หอวายุ… แต่ขอบอกไว้ก่อนนะว่า หอวายุ แตกต่างไปจากหอธาตุอื่น ๆ จำนวนผู้มีพรสวรรค์ปราณวายุนั้นมีน้อยมาก ดังนั้นจึงส่งผลให้หอวายุ มีสมาชิกทั้งศิษย์สายนอกและศิษย์สายในรวมกันไม่ถึงหนึ่งร้อยคนด้วยซ้ำ…” ตงเหยียน กล่าวอธิบายท่ามกลางแรงลม จนต้องยกแขนต้านแรงปะทะตลอดเวลา
เหยาซาน แสดงสีหน้าครุ่นคิด พลางลูบปลายคางเบา ๆ
“แปลว่า หอวายุ อ่อนแอกว่าหอธาตุอื่น ๆ งั้นสินะ”
ตงเหยียน ได้เช่นนั้นก็พลันส่ายหน้าทันที…
“ผิดถนัดเลย… หอวายุ แม้จะมีจำนวนศิษย์ที่น้อย แต่นั่นเป็นเพราะผู้มีพรสวรรค์ในปราณธาตุวายุบนโลกนี้มีอยู่น้อยต่างหาก ทว่าในด้านเคล็ดวิชานั้น หอวายุ ถูกนับเป็นหอธาตุที่มีเคล็ดวิชาน่ากลัวที่สุดก็ว่าได้!! เพราะมีสมดุลในทุก ๆ ด้าน ทั้งการโจมตี การป้องกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการเคลื่อนไหว
เรื่องรายละเอียดนั้นข้าก็ไม่แน่ใจนัก เนื่องด้วยข้ามิใช่คนของหอวายุแห่งนี้… ผนวกกับสมาชิกในหอวายุ ไม่ค่อยได้ลงไปวุ่นวายที่ด้านตีนเขา แต่มักจะฝึกฝนอยู่บนยอดเขานี้ ทั้งหมู่ศิษย์สายนอก และศิษย์สายใน จึงไม่ค่อยจะมีการติดต่อกับหมู่ศิษย์สายอื่น ๆ”
