“ศิษย์พี่เปียว… ข้าเพียงแค่ล้อเล่นเท่านั้น ไหนเลยที่ข้าจะอยากทำร้ายศิษย์พี่ร่วมสำนัก ข้าเพิ่งเข้ามาสำนักในวันแรก ดังนั้นอาจจะยังไม่ค่อยเข้าใจในขนบธรรมเนียมของที่นี่มากนัก เรื่องการแย่งที่ฝึกฝนของท่าน ถือว่าข้ามิได้ตั้งใจก็แล้วกัน ศิษย์พี่คงไม่โกรธเคืองอะไรข้าใช่หรือไม่?!”
เปียวเฟยฟง ผงกหัวสั่นระรัวราวกับไก่จิกข้าวสาร.…
“ขะ…ข้ายกให้เจ้าเลย ที่ฝึกฝนอะไรนั่น ข้ายกให้เจ้าไปเลย!! ประเดี๋ยวข้าและพรรคพวกจะไปฝึกฝนที่อื่น ถือว่าความบาดหมางของพวกเราจบสิ้นกันเท่านี้”
เหยาซาน ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มร่าออกมา ตบมือลงบนไหล่ของ เปียวเฟยฟง เบา ๆ
“ท่านช่างเป็นศิษย์พี่ที่ดียิ่งนัก… หวังว่าพวกเราจะไม่ได้เจอกันอีก... และหวังว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้จะไม่ถูกแพร่งพรายออกไปยังด้านนอก”
เปียวเฟยฟง ลุกพรวดขึ้นในทันที…
“ดะ…ได้ ๆ พวกเราจะไม่เจอกันอีก และไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นในวันนี้ ข้านึกขึ้นได้ว่ามีธุระสำคัญพอดี คงต้องขอตัวก่อน...”
เหยาซาน ประสานมือสุภาพ…
“ขอไม่ส่ง…”
