ซุน ยังหยิบยื่นเต้าสุราให้กับชายชรา…
“สุราเต้านี้ มีนามว่า สุราสลายระทม… ผู้อาวุโสมีอาการบาดเจ็บเรื้อรังจากการถูกตระกูลเกาเล่นงานเมื่อ 5 ปีก่อน สุรานี้จะช่วยฟื้นฟูร่างกายท่านจากภายใน รักษาควบคู่ไปกับวิชาแพทย์ จะเป็นผลดีกับตัวท่าน…”
ซ่งหย่งไห่ เผยรอยยิ้มชรา…
“เช่นนั้นขอน้อมรับไว้ด้วยใจ…”
เจ้าหมีใหญ่ รวมถึงสมาชิกคนอื่น ๆ ในตระกูลซ่ง ต่างพากันเข้ามาโอบกอด ซุน แทนคำขอบคุณ… ขาดก็แต่ ซ่งจื่อฮุ่ย ที่ดูเหมือนว่านางจะเซื่องซึมอยู่วงนอกมาตลอด ไม่ได้กล่าวสิ่งใดกับ ซุน ตั้งแต่ที่เข้ามาถึง แน่นอนว่า ซุน เองก็พอจะทราบถึงเหตุผลของนาง ทุกสิ่งต้องใช้เวลาสักระยะ…
งานเลี้ยงจัดถูกจัดขึ้นเล็ก ๆ ไม่ได้เชื้อเชิญแขกอื่นใดจึงมีเพียง ตระกูลฉี และตระกูลซ่ง แน่นอนว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองตระกูล ในอดีตเคยมีความแน่นแฟ้นต่อกัน จวบจนการสูญเสีย ซ่งหยุนไห่ ไปเมื่อ 19 ปีก่อน ทำให้เริ่มมีระยะห่างเกิดขึ้นทีละน้อย…
