กฉีกกราชาก สาดรัศมีเจิดจ้าทั่วทิศแรงกล้าเสียจนผู้ฝึกตนระดับต ่ามากมายมิอาจลืมตาขึ้นได้ การปะทะของกฎเกณฑ์อันทรงพลังเกิดเป็นคลื่นพลังแปรปรวน แม้ลูกหลงเพียงน้อยก็อาจทำให้ตัวตนร่วมขอบเขตตกตายได้
หัวใจของอัจฉริยะมากมายสั่นสะท้านรุนแรง
พวกเขาเป็นตัวตนไร้เทียมทานจากแดนดินที่มาของตน เป็นผู้นำหัวแถว
แต่ทันทีที่พวกเขาได้เห็นการต่อสู้ของเจียงผิงอัน พวกเขาก็รู้สึกเหมือนเป็นเพียงสามัญชน มิใช่อัจฉริยะอะไรเลย
เนิ่นนานจากนั้น ยามรัศมีจางตัว ทัศนวิสัยก็กลับคืน
จุดที่ทั้งสองสู้กัน นอกจากป้ายศิลาสีทองที่ยังคงอยู่ แดนดินล้วนยุบหาย กลายเป็นหลุมลึกไร้ก้นบึ้ง
เจียงผิงอันร่วงลงที่ขอบหลุม ร่างกายซีกขวาเกือบหายสิ้น โลหิตแดงฉานทะลักริน
ขณะเดียวกันทางฝั่งเวิ่นชางเทียนแค่มือหัก โลหิตหลั่งไหลอาภรณ์ท่อนบนแหลกกระจาย มิได้บาดเจ็บสาหัส
“เจียงผิงอันพ่ายแล้ว”
ผลลัพธ์ชัดเจนแต่บัดนี้
เมื่อประจักษ์ผลลัพธ์ ปวงชนก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ในใจไม่รู้คิดอะไร อาจเป็นเพราะภาพลักษณ์ของเวิ่นชางเทียนในใจพวกเขาสมบูรณ์แบบเกินไป และไม่อยากเห็นเจียงผิงอันเอาชนะ ทลายตำนานในหัวใจพวกเขาลงได้
“ฮ่า ๆ ข้าบอกเช่นไร! ข้าบอกแล้วไง! หนนี้เจียงผิงอันแพ้แน่!เขาแพ้แล้ว! แพ้เสียที!” เฉียนเทียนอวี่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ดูราวเสียสติไปแล้ว
แต่ไม่มีใครสนใจเจ้างั่งนี่เลย
ต่อให้เจียงผิงอันพ่ายในศึกที่สอง เขาก็ยังลือนามทั่วโลกหล้าได้นับประสาอะไรกับยามนี้ที
