ๆ กับ ซ่งจื่อฮุ่ย เพราะเป็นคนโง่เขลา ไม่สันทัดในการฝึกยุทธ… แต่ทว่าในด้านพละกำลังเท่านั้น ที่เจ้าหมีใหญ่ เหนือกว่านาง สามารถใช้ขวานศิลาระดับ 2 ที่มีน้ำหนัก 400 ชั่ง ได้อย่างคล่องแคล้วดุดัน…
“ฟาดฟัน!!” เจ้าหมีใหญ่ ระเบิดพลังกระหน่ำฟาดฟัน เป็นกระบวนท่าขวานวายุที่มุ่งเน้นความดุดันต่อเนื่อง เกิดการโจมตีหลายจังหวะติดต่อกัน…
ซุน ใบหน้านิ่งสงบ...
“ตั้งมั่น!!”
ตูม! ตูม! ตูม!
ทุกการโจมตีของเจ้าหมีใหญ่ ถูกกระบวนท่าตั้งรับของ ซุน ปัดป้องได้อย่างสมบูรณ์ ใช้การเคลื่อนไหวที่น้อยที่สุด ยกขวานขึ้นป้องกัน โดยใช้พลังแห่งปฐพีเสริมส่งให้หยัดยืนมั่นคงดุจขุนเขา หากฝึกสำเร็จในขั้นสูง สามารถตั้งรับแม้แต่กองทัพนับร้อยได้เพียงลำพัง!!
เมื่อ เจ้าหมีใหญ่ เริ่มเหนื่อยหอบ ซุน ก็ใช้การเลี่ยงหลบจนเจ้าหมีใหญ่เสียจังหวะ รู้สึกตัวอีกครั้งขวานศิลาไร้คม ก็จ่อที่ลำคอเสียแล้ว…
“ยะ…ยอมแพ้แล้ว ลูกพี่” เจ้าหนีใหญ่ ทิ้งขวานในมือทันที ยังคงแก้นิสัยขวัญอ่อนใจเสาะไม่ได้
ซ่งจื่อฮุ่ย โผกระโจนเข้ามากอดคอ ซุน ด้วยความดีใจ…
“สำเร็จแล้วนะ!! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้าจะฝึกฝน [ปัดกวาด] [ฟาดฟัน] หรือแม้แต่ทักษะที่ฝึกได้ยากอย่าง [ตั้งมั่น] ได้ในเวลาแค่ 5 วัน