เกาถิง เพียงพยักหน้าตอบรับเบา ๆ ก่อนจะมองไปรอบ ๆ เมื่อตนเริ่มเป็นที่สนใจ ซึ่งนั่นมิใช่สิ่งที่กลุ่มผู้เคลื่อนไหวในเงามืดอย่างหน่วยของ เกาถิง พิสมัยเท่าใดนัก… จึงติดสินใจคว้าข้อมือน้องชายทันที
“มากับข้า… ที่นี่พูดคุยกันไม่สะดวก”
หานเฉียง และผู้เยาว์คนอื่น ๆ ที่เสมือนเป็นลูกสมุน ไม่ได้รับอนุญาตให้ติดตาม จึงมีเพียง เกาทงหลิน เท่านั้น ที่ได้ขึ้นไปร่วมโต๊ะรับรองพิเศษที่ชั้นสอง… มีการกระจายกำลังเฝ้าระวังอย่างเข้มงวดภายในหน่วยย่อยนี้…
เกาทงหลิน ได้นั่งร่วมโต๊ะกับพี่ใหญ่ตนเองอีกครั้ง… หากแต่ในด้านความรู้สึก กับแตกต่างไปจากเมื่อครั้งอดีตอย่างเห็นได้ชัด ทั้งท่าทีและกิริยาของ เกาถิง สุขุมและน่ากลัวขึ้นกว่าเมื่อก่อนอย่างมิอาจเปรียบเทียบ จนเหมือนมีระยะห่างระหว่างพี่น้อง
“มาทำอะไรที่นี่?! ลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าเคยมีเรื่องบาดหมางกับตระกูลซ่งเมื่อในอดีต ต่อให้พวกมันตกต่ำลงมากแล้ว แต่อย่างไรเสีย ก็ยังมีตาแก่ ซ่งไห่เฟิง เป็นผู้พิทักษ์ตระกูลอยู่ ถึงมันจะเคยถูกท่านพ่อตัดแขนไปข้างหนึ่ง แต่มันก็เป็นชนชั้นยอดฝีมือที่ไม่อาจประมาทได้…” เกาถิง เค้นเสียงถามน้องชาย
