“เฮ้อ… ครุ่นคิดมากไปก็ใช่ว่าดี อย่างไรก็ได้ล่วงรู้ข้อมูลที่น่าสนใจเกี่ยวกับศัตรูมาแล้ว… ตระกูลซ่ง จะดำเนินอย่างไรต่อไป หรือลอบวางแผนการอะไรไว้… ข้าที่เป็นคนนอกคงไม่อาจสอดแทรก และแน่นอนว่าข้าเองก็ไม่คิดที่จะแกว่งเท้าหาเสี้ยน ยุ่งเรื่องของผู้อื่นอยู่แล้ว ลำพังเรื่องของอาจารย์ภาระข้าก็มากพอดู…” เด็กหนุ่ม กล่าวพึมพำกับตนเองในจิตสำนึก
“ว่าแต่สุราที่เจ้าใช้กรอกปากเจ้าหมีใหญ่นั่น มันมีฤทธิ์ยังไงงั้นหรือ?!” เฒ่าชีเปลือย อดสงสัยไม่ได้จึงเอ่ยถามขึ้น เนื่องด้วยตัวของ เฒ่าชีเปลือย มองเห็นเพียงผ่าน ๆ เท่านั้น
ทว่า ซุน กลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ
“หึหึ… ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ หากข้าใช้สุราที่มีฤทธิ์เป็นพิษเล่นงานมันจริง ๆ ข้าก็ต้องสิ้นเปลืองสุราเพื่อสลายพิษให้เจ้าหมีใหญ่นั่นน่ะสิ?! สุราทุกหยดที่มีล้วนถูกหมักบ่มมาเนิ่นนานโดยเฉพาะกลุ่มสุราพิษ และสุราสลายพิษ ไม่ควรนำออกมาใช้พร่ำเพรื่อด้วยเรื่องไร้สาระ…
สุราที่ข้ากรอกปากเจ้าอ้วนนั่นไป มันเป็นเพียงสุราฟื้นฟูเท่านั้น ไม่มีผลร้ายใด ๆ อีกทั้งขั้นตอนการหมักบ่มก็ค่อนข้างที่จะทำได้ง่าย แม้ตัวข้าเองก็สามารถหมักบ่มขึ้นได้ถ้ามีวัตถุดิบตรงตามตำรา…
