ตอนที่ 23
2 เดือนผ่านไป…
ณ หุบเขาสายลมสวรรค์ พื้นที่เขตพิเศษซึ่งจัดเป็นพื้นที่อันตรายที่สุดในทวีปพยัคฆ์ขาว สูงเหนือระดับน้ำทะเลอย่างมหาศาล มีพายุใหญ่นับร้อยลูกก่อตัวบนหุบเขาตลอดเวลา จนไม่อาจมีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่ได้ เมฆบนท้องฟ้ายังไม่อาจก่อตัว… หากแต่มันกลับกลายเป็นสถานที่แอบซ่อน ของกองกำลังกลุ่มหนึ่งโดยใช้ปราการทางธรรมชาติบดบัง…
ลึกลงไปในถ้ำซอกหุบเขา…
เหยาหมิง ที่เสียแขนไปข้างหนึ่งแล้ว บัดนี้ถูกตรวนโซ่ขนาดใหญ่พันธนาการ นับสิบเส้น ทั้งยังเต็มไปด้วยอักขระอาคมมากมายในสถานที่คุมขังแห่งนี้… ร่างกายของชายชราอาบไปด้วยบาดแผลและโลหิต คาดว่าตลอดช่วงเวลาที่ถูกจับมา คงโดนทรมานมาอย่างสาหัสสากรรจ์เพื่อรีดเค้นข้อมูลบ้างอย่าง…
หากแต่วาจาประโยคเดียวที่หลุดออกมาจากปากของชายชรา มีเพียงแค่…
“แน่จริง…ก็ฆ่าข้าเลยสิ!!”
กลุ่มคน 10 คน ซึ่งอยู่ในเงามืด กำลังจดจ้องสภาพที่ย่ำแย่ของ เหยาหมิง… หนึ่งในจำนวนสิบคนนี้ ก็คือ เทพปรมาจารย์ ลู่เหรินฮ่าว… คนอื่น ๆ ที่เหลือ แม้จะมีสถานะในยุทธภพที่แตกต่างกันออกไป แต่ก็ล้วนแล้วเป็นยอดฝีมือที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่า ลู่เหรินฮ่าว เท่าใดนัก…
