“สองเดือนแล้ว… มันยังไม่ยอมปริปากว่า ตราแห่งวงกต ถูกเก็บซ่อนอยู่ที่ใดงั้นสินะ… แน่ใจหรือว่า เหยาหมิง คือผู้ที่เก็บซ่อน ตราแห่งวงกต ลำดับที่ 5 เอาไว้?!” หนึ่งในสิบคน ที่แอบซ่อนในเงามืดเอ่ยถามขึ้น
“ถึงจะไม่มีหลักฐานชี้ชัด ว่าสิ่งนั้นอยู่ในมือของ เหยาหมิง… แต่จากที่สายของพวกเราสืบค้นข้อมูลมา เมื่อราว ๆ 35 ปีก่อน ตราแห่งวงกต ลำดับที่ 5 เคยอยู่ในมือของ เล้งซิ่วอิง ภรรยาของ เหมาหมิง ไม่ผิดแน่… ตัวของ เล้งซิ่วอิง ประกาศตัวขอตัดขาดจาก ตระกูลเล้ง ดังนั้นหลังจากที่นางตายไปเมื่อ 30 ปีก่อน คนเดียวที่มีโอกาสครอบครอง ตราแห่งวงกต ย่อมต้องเป็น เหยาหมิง…” เสียงจากอีกมุมในเงามืด กล่าวขึ้นยืนยัน
“ปรมาจารย์ลู่… ในตอนที่ท่านไปจับตัว เหยาหมิง ไม่พบหลักฐานใด ๆ เลยงั้นหรือ?!” อีกเสียงเอ่ยถามขึ้น
ลู่เหรินฮ่าว พ่นลมหายใจแรง คล้ายไม่สบอารมณ์…
“เราบอกไปกี่ครั้งแล้ว ว่าสภาพตอนที่จับมา เหยาหมิง มันมิได้มีสิ่งใดพกติดตัว แม้แต่แหวนมิติ… แล้วก็เลิกเอ่ยถามเราในเรื่องนี้ได้แล้ว!! คิดว่าเราไม่รู้งั้นหรือ ว่าพวกเจ้าคิดสงสัยว่าเราเก็บซ่อน ตราแห่งวงกต ไว้เองกับตัว…
