“ลงมือทั้งที ก็อย่าให้มันหลงเหลือหลักฐานสืบถึงตัว… เพียงเท่านี้ทุกศพก็จะมอดไหม้ไปพร้อมกับจวนผู้ว่า จนไม่อาจจำแนกเอกลักษณ์บุคคลในแต่ละศพได้ เช้าวันพรุ่งทุกคนจะเข้าใจว่าเจ้าได้ตายไปแล้ว เนื่องด้วยเป็นหนึ่งในผู้โชคร้ายของเหตุการณ์ครั้งนี้…” หลังกล่าวจบ เฒ่าชีเปลือย ก่อนค่อย ๆ ดึงตัวเองออกจากร่างของ ซุน ส่งผลให้ดวงวิญญาณแท้จริงถึงดึงกลับไปแทนที่…
เด็กหนุ่ม เมื่อกลับสู่ร่างอีกครั้ง ดวงตาก็พลันสั่นไหว จดจ้องมือสองข้าง และอาภรณ์ที่อาบท่วมไปด้วยเลือด… ภาพการสังหารหมู่ละเลงเลือด ยังคงตราตรึงในจิตใจ ความรู้สึกที่ผ่านมือและร่างกายนี้ ยังคงชัดเจน...
สุดท้าย ซุน ก็จำต้องสำรอกอาเจียนออกมาอีกครั้ง…
เฒ่าชีเปลือย ถอยหายใจออกมาด้วยความเอือมระอา…
“อ่อนหัดเสียจริง… เจ้ายังต้องฝึกฝนอีกมากนัก…”
ซุน หันมาถลึงตาใส่วิญญาณเฒ่าชราทันที…
“เจ้าเรียกการสังหารผู้คน ว่าการฝึกฝนงั้นหรือ!!”
