ซึ่งในทุกการกระทำ ล้วนแล้วแต่ถูก ซุน จับจ้องวิเคราะห์ผ่านดวงตาที่แข็งกร้าว… หากคนเหล่านี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของ เหล่าซือ จริง ๆ ซุน ไม่มีทางยอมให้อภัยคนเหล่านี้อย่างแน่นอน...
ตึง!
เสียงค้อนพิพากษาที่ ผู้ว่าจินหง ฟาดลงมา เป็นสัญญาณเปิดศาลตัดสิน...
“เจ้านามว่า ซุน เป็นคนเถื่อน ไร้แซ่ ถูกต้องหรือไม่?” จินหง เค้นเสียเอ่ยถาม
“ถูกต้อง…”
“ข้าได้อ่านสำนวนทั้งหมดที่ ฝ่ายมือปราบ ส่งมาแล้ว… ตัวเจ้าไม่มีประวัติความเป็นมาใด ๆ ก่อนหน้านี้เลย จู่ ๆ ก็มาปรากฏตัวในสลับหมู่บ้านลำดับที่ 6 จวบจน เหล่าซือชราเมตตา รับเจ้าไปสอนสั่ง จวบจนผ่านมากว่าสองปี…
ภาพรวมที่ชาวบ้านต่างเห็นนั้น เจ้าก็เป็นเด็กผู้หนึ่งที่จัดว่าอุปนิสัยมิได้ย่ำแย่ ไม่มีประวัติขโมยลักทรัพย์ มีก็แต่ประวัติทะเลาะวิวาทอยู่บ่อยครั้ง กับสหายของเจ้านามว่า กังเฉิง… สิ่งสำคัญคือความสัมพันธ์ของตัวเจ้า และ เหล่าซือ เป็นเหมือนศิษย์อาจารย์ที่อยู่กินร่วมกัน ข้อมูลเหล่านี้ถูกต้องหรือไม่?!”
ซุน หลังได้ยินเรื่องเหล่านั้นสีหน้าเศร้าสลดเล็กน้อย…
“ถูกต้องตามนั้น… เหล่าซือ เสมือนบิดาของข้าก็ว่าได้…”
