สายตาที่เพ่งมองมาโดยรอบหากเปรียบเป็นลูกเกาทัณฑ์ ยามนี้ร่างของ เหยาซาน คงจะกลายเป็นเม่นไปแล้ว ยิ่งลึกเข้าไปในเขตศิษย์สายตาเหล่านั้นก็ยิ่งมีมากขึ้นตามลำดับ ทั้งยังมีเสียงซุบซิบเผ็ดร้อนดังขึ้นมาเป็นระยะ ต่อให้ เหยาซาน ฝึกฝนสมาธิมาอย่างตั้งมั่น แต่ใช่ว่าสองศิษย์ใหม่ที่เดินทางมาด้วยจะทนต่อสายตาเหล่านั้นได้ ทั้งคู่จากที่มีความตื่นเต้นเป็นทุนเดิม บัดนี้เริ่มมีความประหม่าหวาดหวั่นก่อตัว แววตามองต่ำลงพื้นไม่กล้าเชิดหน้า..
เหยาซาน รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยด้วยความเกรงใจตามวิสัยพื้นฐาน… ทั้งตนยังมิใช่ศิษย์ใหญ่เอี่ยมอ่องเฉกเช่นศิษย์น้องทั้งสองที่ต้องมีการชี้แนะ จึงตัดสินใจประสานมือบอกกับผู้ฝึกสอนที่กำลังชี้แนะพื้นที่ ว่าตนขอแยกตัวออกไปเพียงลำพัง… ซึ่งก็ได้รับอนุญาตทันที เนื่องด้วยผู้อาวุโสเถิง ได้ออกปากเองว่าให้อิสระกับ เหยาซาน ในทันทีที่ก้าวออกจากตำหนักชี้ทาง…
ชายหนุ่มทะยานโดดขึ้นไปบนหลังวิหคพาหนะ สยายปีกโบยบินจาก... กลุ่มศิษย์โดยรอบต่างล้วนพากันดวงตาส่องประกาย พุ่งตรงเข้ามาโอบล้อม ผู้ฝึกสอนที่กำลังชี้แนะศิษย์ใหม่… แน่นอนว่ามันได้ทำให้สองศิษย์ใหม่ตกใจจนแทบจะเกาะตัวติดกัน…
