่าวด้วยความฉุนกึก
“ทำไมน่ะเหรอ? เพราะฉันเคยบอกคุณไปแล้วยังไงล่ะคะ” เสียงเย็นชาของเฝ่ยไป๋ลู่แว่วมา
หนอนกู่ตัวแม่ในร่างกายของเขากำลังสั่นไหว เฝ่ยมามองไปที่เฝ่ยไป๋ลู่ เขามักรู้สึกว่าเธอแปลก กลิ่นอายของเธอทำให้เขาหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก
เขาคิดถึงเป้าหมายเดิมและกล่าวอย่างใจดีว่า “ไป๋ลู่ เธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของฉัน การมาเยี่ยมพ่อแม่บุญธรรมของเธอย่อมสมเหตุสมผล ความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัวจะได้ไม่ตึงเครียดขนาดนี้”
“พ่อแม่บุญธรรมของเธอรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลมานานแล้ว แต่อาการก็ไม่ดีขึ้นเลย ฉันจะช่วยเธอติดต่อกับคุณหมอสมิธจากต่างประเทศเอง ลองส่งพ่อแม่ไปรักษาตัวที่ต่างประเทศดีไหม”
เพราะเคยได้ยินคำพูดที่คล้ายกันจากเฝ่ยเฉิงมาแล้ว เธอจึงไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
สิ่งที่เธอสนใจตอนนี้คือร่างกาย ซึ่งมีกลิ่นสาบแมลงพิษเหมือนอาจารย์หลินของเฝ่ยมามากกว่า
เฝ่ยไป๋ลู่เอามือปิดจมูกด้วยความรังเกียจและสั่งบอดี้การ์ดว่า “โยนเขาออกไป ก่อนเขาจะสร้างมลพิษทางอากาศมากกว่านี้”
เฝ่ยมาโกรธ “เฝ่ยไป๋ลู๋เธอไม่กลัวว่าแฟน ๆ ของเธอทางออนไลน์ จะรู้ว่าเธอปฏิบัติต่อพ่อแท้ ๆ ของตัวเองแย่แบบนี้เหรอ?”
กลัวเหรอ? เธอไม่เคยกลัวใครด้วยซ้ำ! เฝ่ยไป๋ลู่เมินและเดินตรงเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย
เหล่าบอดี้การ์ดคว้าคอเสื้อเฝ่ยมา โยนออกไปจากโรงพยาบาลด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ พร้อมเสียงดัง ‘ตุ้บ!’
ผู้ที่สัญจรไปมาบางคนกระซิบขึ้น “ผู้ชายคนนี้มาเข้ารับการรักษาไ
