ต้องใช้เวลากว่าจะชำนาญ”
“แน่นอน มีข้าอยู่ เรียนสักหมื่น ๆ ปีก็บรรลุยิ่งใหญ่แล้ว”
เจียงผิงอันพยักหน้าแล้วถามซ ้า “ผู้อาวุโส แน่ใจหรือว่าเมื่อครู่ใช้ผลึกเซียนไปหนึ่งล้าน?”
“จะเสริมพลังศาสตราก็ต้องมีราคาสิ นั่นคือกฎของวงการนี้เลยนะ! เจ้าโตป่านนี้แล้ว ยังมัวห่วงอะไรอีก?”
อวิ๋นเหยาเงื้อพู่กันพิพากษาในมือเคาะศีรษะเจียงผิงอัน ดูขุ่นเคืองที่การกระทำแอบ ๆ ของนางถูกจับได้
เจียงผิงอันมิได้ตอบกลับ เขารู้สึกเสมอว่าสตรีผู้นี้สมองมีปัญหาหรือเพราะฝึกฝนมากเกินไป ไม่ได้เผชิญเรื่องราวมากมายนัก จึงมีพฤติกรรมผีเข้าผีออกอยู่เรื่อยไป
“ผู้อาวุโส สอนวิชาเสริมแกร่งยุทธภัณฑ์ให้ข้าเถิด วิชานี้ชื่อจริงๆ คืออะไรหรือ?”
“เรียกมันว่า ‘วิชาเสริมแกร่งยุทธภัณฑ์’ ก็พอแล้ว”
อวิ๋นเหยาไม่ยอมบอกนามจริงของวิชานี้กับเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันก็มิได้ถามเซ้าซี้ เรื่องเช่นนี้ไร้พิษภัย แค่ใช้งานดีก็พอแล้ว
อวิ๋นเหยายกนิ้วหัวแม่เท้าชี้หว่างคิ้วเจียงผิงอัน และค่ายอักขระมหาศาลก็หลากเข้าสู่ห้วงจิตสำนึกของเจียงผิงอัน
ง่ายดายประหนึ่งยอดฝีมือสอนวรยุทธ์ ดึงความทรงจำแล้วเคลื่อนมันออกไป บรรจุไว้กระทั่งประสบการณ์การฝึกฝน
เพราะเหตุนี้เอง ขุมกำลังระดับเซียนมากมายจึงทวีความแข็งแกร่งขึ้นทุกเวลา พวกเขาสามารถส่งต่อความทรงจำจากรุ่นสู่รุ่นพัฒนา ตกตะกอน ทวีความแข็งแกร่งขึ้นได้ตลอดกาล
เจียงผิงอันจดจำอักขระเซียนเสริมพลังขั้นต้นได้บางส่วน นำอาวุธวิเศษระด
