ผิงอันใช่ว่าจะชนะเสมอไป หากมันเป็นเรื่องแน่นอน ก็เรียกว่า‘ความหวัง’ มิได้แล้ว
มิต้องบอกก็รู้ ความแข็งแกร่งของราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ยที่ติดตามเซียนสวรรค์ได้เช่นนี้น่ากลัวสุดแสน เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นสมาชิกสายตรงของราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ยผู้หนึ่ง
เซียวเหลียงเหยียนถ่ายทอดกระแสปราณหาเจียงผิงอัน “ถอนตัวยามนี้ยังทันนะ”
“ขอบคุณเจ้าสำนักที่เป็นห่วง ข้าอยากลองหน่อยขอรับ”
กาลก่อน เยี่ยเฮ่าเทียนเอาชนะอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเคหาสน์เซียนเทียนหลานในภพบุกเบิก ตราตรึงจิตเจียงผิงอันยิ่งนัก กระทั่งกล่าวได้ว่าทิ้งเงามืดไว้ในใจเขา
ขณะนั้น เจียงผิงอันทำเช่นไรก็มิอาจเอาชนะเยี่ยเฮ่าเทียนได้เลย
แต่ยามนี้เขามีฤทธิ์เพียงพอ และต้องก้าวข้ามอีกฝ่ายเพื่อออกจากเงามืดนั้นให้ได้
เซียวเหลียงเหยียนถอนใจ มิเกลี้ยกล่อมต่อไป ร่างศึกล้วนหัวรั้นมิอาจเกลี้ยกล่อมได้เลย
“อีกฝ่ายน่าจะเป็นสมาชิกสายตรงของราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ยมีวรยุทธ์พิเศษบางส่วนที่เจ้าต้องระวังไว้…”
เซียวเหลียงเหยียนบอกทุกสิ่งที่เขารู้เกี่ยวกับวรยุทธ์ของราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ยกับเจียงผิงอัน และให้เขาเตรียมตัวล่วงหนึ่ง
ผ่านไปราวชั่วยาม ปราณรากฐานอวตารกลืนสวรรค์ของเจียงผิงอันจึงสงบลง
ควรค่าเป็นโอสถเซียน บาดแผลที่เดิมต้องใช้เวลาเป็นสิบ ๆ หรือร้อย ๆ ปีกว่าจะบรรเทาฟื้นตัวหายขาดได้ในไม่ถึงชั่วยาม
ปวงชนลอบพูดในใจ อำนาจกลืนกินนี้น่ากลัวจริง ๆ ผู้อื่นไม่มีทางย่อยฤทธิ์โอสถเซียน
