ดหรอก”
น ้าเสียงเฉยชาของเจียงผิงอันให้ความรู้สึกเย็นเยือกชวนขนลุก
คนทั้งสามเผลอตัวมองหน้ากัน มิกล้ามองสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ
เจียงผิงอันลำพังฆ่าผู้ฝึกตนร่วมระดับได้เป็นสิบ ๆ คน รวมถึงยอดอัจฉริยะหลายคน ยังบอกฆ่าไม่หนำใจ
คนทั้งสามรู้ว่าพวกตนอยู่ที่นี่ก็ช่วยไม่ได้ ยามสัมผัสว่ามีคนกำลังมา พวกเขาก็รีบเข้ามิติที่เจียงผิงอันขยี้เปิดทันที
เจียงผิงอันไร้สิ่งใดให้กังวล ลากร่างหนังมนุษย์ครึ่งตัวของฉางตี๋ไปยืนรอศัตรูมาเยือน
ขณะมองตามหลังเจียงผิงอัน พวกหยางหลวนทั้งสามล้วนรู้สึกว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นจากนี้แน่ ๆ
เมื่อมิติปิดตัว ผู้ฝึกตนคนหนึ่งก็ถามหยางหลวนขึ้นว่า “พี่หยางทำไมเจ้าจึงเรียกสหายเต๋าเจียงเป็นพี่เขยเจ้ากัน?”
“ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้หรือ พี่สาวข้าชอบลูกพี่ไง!” หยางหลวนพูดอย่างภาคภูมิ
เขาถือการคาดเดานี้เป็นสัจธรรม และเห็นชอบกับความคิดนี้มาก ในความเห็นเขา มีเพียงลูกพี่ที่เหมาะสมกับพี่หญิงของเขา
“ว่าไงนะ! สตรีผู้เลิศพรสวรรค์ที่สุดในแดนจันทร์มายา แท้จริงชอบสหายเต๋าเจียงอยู่!”
คนทั้งสองตกใจอย่างยิ่ง
ตัวตนของหยางหลวนมิใช่ความลับ พี่สาวเขาเป็นใคร ทั้งสองก็รู้จากการเสวนา
มิคาดเลยว่าแท้จริงหยางจิ่นอวี๋จะมีใจให้คนผู้หนึ่ง เป็นความลับวงในของแท้
“พวกเจ้าสองคนมัวอึ้งอะไรกัน รีบเรียกคนมาช่วยพี่เขยข้าสิ!”
แม้พี่เขยจะแข็งแกร่ง มีศาสตราเซียนในมือ แต่ตัวเขาในทะเลทรายสีดำนั้นพ่ายจำนวนคน ใครจะรู้ว่าพวกสารเลว
