งผิงอัน! ไอ้สารเลว!”
เสียงอันเปี่ยมความเคืองแค้นเลื่อนลั่นในโถงตำหนัก ทำให้ผู้คนมากมายผงะตกใจ
เหมียวเสียชักดาบยาวออกมาคุ้มกันเจียงผิงอันทันที แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นางก็สัมผัสจิตสังหารจากฉางหงได้
แม้เมืองผีห้ามต่อสู้กันยามกลางวัน ต่อให้เกิดการต่อสู้ขึ้น อย่างมากก็แค่ถูกส่งออกนอกเมือง มิได้เสียหายอะไรมากนัก
หยางจิ่นอวี๋ซึ่งนั่งบนตำแหน่งประธานเก็บป้ายผ่านทาง กล่าวกับฉางหงอย่างเรียบเฉย “ฉางหง เจ้าจะลงมือในงานเลี้ยงของข้าหรือ?”
พลังวิญญาณอันแข็งแกร่งสายหนึ่งบดขยี้ลงใส่ฉางหง
หากฉางหงลงมือในงานเลี้ยงของนาง ก็เท่ากับตบหน้านาง
ปวงชนล้วนสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉางหง เขาหายไปตั้งหลายวัน พอปรากฏตัวก็มีสภาพเช่นนี้
บรรยากาศในงานเลี้ยงพลันวังเวง
ผู้ฝึกตนคนหนึ่งจากสำนักเซียนกระบี่รีบรับหน้าที่ไกล่เกลี่ยเปลี่ยนประเด็นพูดว่า “พี่ฉางหงมาได้จังหวะ สหายเต๋าหยางจะประกาศวิธีหาป้ายผ่านทางมาพอดี แต่ว่าไป พี่ฉางหงกับสหายเต๋าจากสำนักเซียนเทียนหลานหายไปไหนมาหรือ เราคิดว่าเกิดเรื่องกับพวกเจ้าเสียอีก”
เมื่อยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เส้นเอ็นที่แขนฉางหงก็ปูดเขียวด้วยโทสะจี้หอกไปทางเจียงผิงอัน
“สารเลวนี่ลอบโจมตีเราน่ะสิ! ทุกคนนอกจากข้าตายหมดแล้ว!ตัวข้าก็เกือบแย่แล้วเหมือนกัน!”
สายตาปวงชนเบิกกว้างเฉียบพลัน
อะไรนะ?
เจียงผิงอันหรือที่ลอบโจมตี สังหารคนมากมายจากสำนักเซียนเทียนหลาน?
