บทที่ 67 ตำรวจกำลังมา (1)
[อิงเจ๋อถูกส่งไปโรงพยาบาลแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ]
[ถ้าอิงเจ๋อฟื้นแล้ว ฉันคิดว่าเขาคงมีความสุขที่มีเพื่อนแบบคุณ]
ลู่ลู่ที่รออยู่นอกห้องฉุกเฉินเห็นการถ่ายทอดสดยังคงดำเนินอยู่ เธอจึงรีบส่งข้อความหาฉู่ชู
ฉู่ชูมองโทรศัพท์ ทำท่าทางเหมือนหัวเราะไม่ออก ร้องไห้ไม่ได้
“คุณไม่เพียงช่วยชีวิตเพื่อนของฉันเท่านั้น แต่ยังให้กำลังใจฉันและชาวเน็ตมากมายก็การสนับสนุนฉัน ฉันไม่มีใครคุยด้วยในชีวิตจริง แต่ตอนนี้ฉันเห็นหลายคนส่งข้อความส่วนตัวถึงฉัน บอกเล่าเรื่องราวและแบ่งปันสิ่งที่น่าสนใจมากมาย”
“ความอบอุ่นนี้เป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อน เมื่อฉันหันกลับมามองสิ่งนี้อีกในอนาคต มันคงเป็นความทรงจำที่ดีมาก”
ฉู่ชูมองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างรู้สึกขอบคุณ “การเชื่อมต่อนี้เป็นการตัดสินใจที่กล้าหาญและถูกต้องที่สุดที่ฉันเคยทำมา ขอบคุณค่ะอาจารย์ ฉันไม่มีอะไรเหลือต้องกังวลแล้วล่ะค่ะ”
[ฉันจำได้ว่าในคดีบูชายัญมนุษย์เมื่อไม่นานมานี้ คุณก็สร้างความหวังใหม่ในการมีชีวิตอยู่แก่แม่ของถงถงเช่นกัน ฉันจึงคิดว่าการแสดงความเห็นใจหรือการกำลังใจไม่ได้จำกัดอยู่แค่ดารานักแสดงเท่านั้น แต่หมายรวมถึงทุกคนในโลก สิ่งเหล่านี้ทำให้ทุกคนมีความหวัง และเกรียนคีย์บอร์ดทั้งหลายอาจลดลงหากพวกเขารู้จักเห็นใจคนมากขึ้น]
[ฉันรู้ซึ้งถึงการมีอยู่ของอินเทอร์เน็ตก็คราวนี้ ว่าในโลกของเรายังมีผู้โอบอ้อมอารีอยู่]
[หลังการไลฟ์สดนี้ เราอาจไม่ได้เ
