ยนเช่นหิมะ เนินเขาคู่มหึมาถูกคลุมปิดด้วยอาภรณ์ กลิ่นกายหอมสดชื่นเรียวขายาวเพรียว ลำแขนเนียนขาวเปี่ยมพลัง
ขณะที่นางกระฟัดกระเฟียด เนินเขาคู่ของนางก็กระเพื่อมสะท้าน
เจียงผิงอันเบนศีรษะ เตรียมหาที่ฝึกฝน
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกไหล่ยวบ ถูกเหมียวเสียลากตัวไป “มานี่ศิษย์พี่หญิงจะชี้แนะเจ้าในการต่อสู้”
“ศิษย์พี่หญิงแต่งตัวดี ๆ ก่อนเถิด สู้แบบนี้ไม่ได้หรอกนะ” เจียงผิงอันกล่าว
“ที่นี่ร้อนจะตาย ไม่ต้องหรอก”
โดยไม่รอให้เจียงผิงอันพูดอะไร เหมียวเสียก็ออกหมัดใส่ทันที
ล้อเล่นอะไรอยู่ ยอดฝีมือขั้นปลายระดับขอบเขตซึ่งเหยียบเท้าข้างหนึ่งเข้าสู่ขอบเขตเซียนมนุษย์แล้วเนี่ยนะจะบ่นร้อน
เจียงผิงอันหลับตา ตัดจิตสัมผัสแล้วสู้กับอีกฝ่าย
แม้การหลับตาจะส่งผลต่อการต่อสู้ แต่หากลืมตาจะยิ่งกระทบเข้าไปใหญ่
เมื่อเห็นเจียงผิงอันหลับตา เหมียวเสียซึ่งอารมณ์เสียเป็นทุนเดิมก็ยิ่งเดือดดาล หมัดของนางหนักขึ้นกว่าเก่า
เจ้าคนซื่อบื้อนี่ ในเมื่อไม่อยากลืมตา ก็จงตาบวมไปซะ!
ไม่กี่วันจากนั้น นาวาเซียนก็ออกตัว มุ่งหน้าสู่เส้นทางธารดาราซึ่งเป็นสนามปราชันของผู้ฝึกตนเกินคณานับ
จากเมืองเซียนของสำนักเซียนอวี่หวงสู่เส้นทางธารดาราจะใช้เวลาอย่างต ่าก็ครึ่งปี ระหว่างนี้ต้องใช้เวลาบนนาวาเซียน
สำหรับผู้ฝึกตน ครึ่งปีสั้นยิ่งนัก ขอเพียงหลับตาลงแล้วเปิดขึ้นใหม่ก็ผ่านไปได้แล้ว
แต่ผู้ฝึกตนคงไม่มีทางฝึกฝนได้ตลอดเวลา บนนาวาเซียนจึงมีสถานเริงรมย์และร้
