พั่งซูสาบานได้ ว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบหญิงใดงามถูกใจเขาถึงเพียงนี้
แม้ภพเซียนจะไม่ขาดสตรีงาม ผู้หญิงมากมายเปลี่ยนรูปร่างหน้าตาตนเองให้พวกตนงามล ้า แต่สิ่งปรุงแต่งก็ยังแตกต่างจากความงามตามธรรมชาติ ยิ่งได้เห็นยิ่งแยกแยะได้
ทว่าใบหน้าและรูปร่างของสตรีตรงหน้าเขาผู้นี้เติบโตมาเองตามธรรมชาติอย่างแน่แท้ งามอย่างบริสุทธิ์เหนือใด กระทั่งบรรยากาศเหลวแหลกที่แผ่ออกมาเป็นเอกลักษณ์นี้ยังชวนให้เคลิบเคลิ้ม
พั่งซูใช้มือข้างหนึ่งจับประตู มุมปากยกยิ้ม เผยสีหน้าที่ตนคิดว่าหล่อเหลายิ่ง “คนสวย กินข้าวด้วยกันสักมื้อดีหรือไม่ ข้าสั่งเอ็นมังกรตับวิหคอมตะไว้โต๊ะหนึ่ง”
“ไม่สนใจ”
เหมียวเสียปฏิเสธทันที ยากนักที่ภพเซียนจะปรากฏคนอัปลักษณ์เช่นนี้ให้เห็น
“คนสวย เจ้าอยากได้ยินชื่อข้าไม่ถนัดนะ ข้าชื่อพั่งซู” พั่งซูขานนามตัวเองอีกครั้งราวโด่งดังเสียเหลือเกิน
“หมูอ้วน?”*[1]
สีหน้าของเหมียวเสียแปลกพิกล ชื่อเจ้านี่พิลึกนัก ถึงกับเอารูปกายมาตั้งชื่อ
“พั่งซูต่างหาก มิใช่หมูอ้วน” ใบหน้าอ้วนกลมของพั่งซูบูดบึ้ง เอ่ยย ้าขึ้นอีกครั้ง
“พั่ง?”
ในที่สุดเหมียวเสียก็ตระหนักถึงบางสิ่ง “เจ้ามาจากตระกูลพั่ง?”
พั่งซูแย้มยิ้มอีกครั้ง เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิ “ใช่แล้ว ข้ามาจากตระกูลพั่งแห่งหอเลิศโอสถ คนสวยจะมาซื้อโอสถสินะ อยากได้โอสถอะไรล่ะ ข้าซื้อให้ได้หมดเลย!”
คู่เนตรงามภายใต้แพขนตาของเหมียวเสียเรืองประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง ตระกูล
