ในตอนนั้นดีวานมั่นใจว่าเขาคงไม่รอดแล้ว
“จับดาบให้มั่น แล้วอย่าหลับตาด้วย” เสียงของหญิงคนหนึ่งดังขึ้นพร้อม ๆ กับที่ร่างของเธอปรากฏขึ้นตรงหน้า ร่างในชุดเกราะที่ส่งประกายระยิบระยับเคลื่อนไหวอย่างงดงาม เธอวาดดาบราวกับภาพที่เคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ
…เทพธิดา…
นั่นคือสิ่งที่ดีวานตัวน้อยคิด มันเป็นแค่วีรกรรมเล็ก ๆ ครั้งหนึ่งจากนับพันนับหมื่นครั้ง ผู้หญิงเจ้าของวีรกรรมนั้นอาจจะลืมไปแล้ว แต่ดีวานจำวินาทีนั้นได้ไม่เคยลืมเลือน
ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมาเขาได้ตัดสินใจแล้วว่า การฝึกฝนดาบของเขา ไม่ใช่แค่มีเป้าหมายที่จะได้เป็นอัศวินตามความหวังของแม่ แต่ดีวานตั้งเป้าเป็นหนึ่งในสามพาลาดินศักดิ์สิทธิ์ให้ได้ เขาตั้งใจว่าหากวันหนึ่งเขาได้อยู่ในจุดเดียวกันเขาจะได้บอกว่าเขาคือเด็กน้อยที่ทีนาเคยช่วยชีวิตเอาไว้
แต่คำพูดที่ว่า เขายังไม่เคยได้มีโอกาสบอกออกไป และมันคงไม่มีโอกาสอีกแล้วตลอดกาล
ดีวานยังคงร้องโหยหวนราวกับจะขาดใจตายตามไปด้วย เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมผู้เป็นอาจารย์ถึงได้ทำเรื่องแบบนี้ลงไป
“ทำไมกัน” มีคำถามมากมายเป็นร้อยแต่ดีวานกลับเค้นคำพูดออกมาได้เพียงเท่านั้น
