“สุราดี!! ทั้งยังเป็นสุราลมปราณที่มิอาจหาซื้อได้ทั่วไป ต่อให้มีเงินทองมากเพียงใดก็ตาม ใช่ว่าจะสามารถเป็นเจ้าของสุรานี้ได้!! มีฤทธิ์เพิ่มพูมลมปราณที่พร่องโหว่ เพิ่มการไหลเวียนโลหิตที่ติดขัด หรือแม้แต่การไหลเวียนของลมปราณ ก็ถูกกรุ่ยเส้นสาย… เหตุใดเด็กหนุ่มเยี่ยงเจ้าจึงพกพา ยอดสุราเช่นนี้!!” ซ่งไห่เฟิง ดวงตาเบิกกว้างกลมโต ยิ่งกว่าพบเจอก้อนทองคำเสียอีก
ซุน เผยอยิ้มมุมปากซ้าย ฟันเขี้ยวมีประกาย…
“สุรานี้เป็นของที่อาจารย์ข้าเก็บรักษาไว้… แม้มันจะมีไม่มากนัก แต่ข้าก็ยินดีร่วมแบ่งปันต่อท่านในค่ำคืนนี้…” กล่าวจบ ซุน ก็หยิบจอกสุราจากมือของ ซ่งไห่เฟิน ค่อย ๆ รินสุราของตนลงไปเนืองช้า… ผู้ชราดูจะไร้ท่าทีปฏิเสธ ออกจะตื่นเต้นออกอาการเสียด้วยซ้ำ…
“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! เด็กน้อย เจ้ามีสุราล่ำค่าถึงเพียงนี้… มิกลัวว่าข้าจะใช้กำลังแย่งมันมาทั้งหมดงั้นหรือ?!”
“สุราจะดีได้ ควรมีคู่ร่ำสุรา… ต่อให้ท่านยื้อแย่งข้าไป ท่านก็จะไม่ได้ลิ้มรสสุราที่หอมหวนเฉกเช่นจอกแรก...” เด็กหนุ่ม กล่าวขึ้นโดยไม่มีท่าทีหวาดกลัวใด ๆ
