ทุกคนต่างก็ร้องเสียงหลง ไม่มีใครที่สามารถอ่านความรู้สึกของซีวีได้เหมือนโซนาตา จึงไม่มีใครรู้ว่าทำไมอยู่ ๆ เขาถึงได้เหวี่ยงหมัดใส่พวกเดียวกันเอง แถมยังเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ด้วย
“อย่าเข้ามายุ่ง นี่มันเรื่องของคู่รักทะเลาะกัน” โซนาตาตวาดใส่ทหารนายหนึ่งที่พยายามจะเข้ามาห้าม เป็นข้ออ้างสุดเชยที่ผู้ชายยุคโบราณชอบหยิบยกมาอ้าง แต่มันได้ผลกับคนยุคนี้ซะงั้น
“ใครเป็นคู่รักของนาย!! ที่สำคัญอยู่ ๆ ต่อยฉันทำไมเนี่ย”
“ถ้าคิดว่าอยากจะตายอีกฉันก็จะซัดอีก”
“ป่าเถื่อนที่สุด คนแบบไหนกันที่กล้าต่อยผู้หญิงน่ารักแบบฉันได้”
โซนาตาคิ้วกระตุกเพราะซีวีแอบชมตัวเองในประโยคตำหนิ
“ผู้หญิง เด็ก คนแก่ คนพิการ หรือสัตว์เลี้ยง ถ้าทำอะไรงี่เง่าฉันก็กล้าซัดทั้งนั้นแหละ”
ซีวีได้ฟังก็ถอนหายใจ เธอสงสัยว่าตัวเองคงเพี้ยนไปแล้วแน่ ๆ ถึงได้ใจเต้นตูมตามบ่อย ๆ เวลาที่อยู่ใกล้คนเอาแต่ใจแบบนี้
“ถ้าคิดจะทิ้งกันไปอีก ต่อให้สุดขอบนรก ฉันก็จะไปตามกลับมาให้ดู”
“อึ้กก” ซีวีรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา คำพูดอาจจะขู่เข็ญ แต่ดูเป็นห๊วงเป็นห่วง ฟังแล้วหัวใจจั๊กจี้ ทั้งใบหน้าและหูเริ่มแดง
“จำไว้! เธอเป็นคนของฉัน ห้ามคิดตายตามอำเภอใจเด็ดขาด”
