เงานั้นชะลอฝีเท้าลงและในที่สุดก็หยุดลง จีดัสวิ่งตามมาจนทันและเห็นแผ่นหลังนั้นชัดเจน มันคือแผ่นหลังของเพื่อนสนิทของเขา
“นั่นนายเหรอ”
ชายผู้นั้นค่อย ๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับจีดัส เขาเป็นทหารหนุ่มหน้าตาดีแต่มีดวงตาที่เศร้าหมอง จีดัสจำใบหน้านั้นได้อย่างชัดเจน ใบหน้าของเพื่อนรักที่จากไปเพราะสงครามและเป็นเพื่อนที่เขาฝังร่างเองกับมือคู่นี้ ชายหนุ่มพยายามหาเหตุผลเพื่อมาอธิบายสิ่งที่เขาพบแต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไรมันก็ไม่น่าจะเป็นไปได้
จีดัสลงอาคมป้องกันคาถาลวงตาเอาไว้ที่แว่นของเขาทำให้ภาพมายาใช้กับเขาไม่ได้ เพราะเขาเองก็เป็นคนหนึ่งที่เชี่ยวชาญวิชาสายนี้ เขาจึงระวังตัวอย่างมากที่จะไม่ให้คาถาแบบเดียวกันย้อนรอยเอาได้ นั่นหมายความว่าชายที่อยู่ตรงมีตัวตนอยู่จริง
“อันเดด?” เขาถามมาดาฟทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้ว มาดาฟไม่ได้มีกลิ่นอายของความตายอย่างที่พวกวิญญาณหรือผีดิบควรจะมี ถ้าไม่ใช่เพราะจีดัสเห็นเขาตายกับตาเขาต้องเชื่อว่ามาดาฟที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นแค่คนธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่ยังมีชีวิตอยู่
“นายดูไม่เปลี่ยนไปเลยนะจีดัส” มาดาฟเดินเข้ามาใกล้
