เซกันคือคนแรกที่บุกเข้าไปดูให้เห็นกับตา มันเป็นไปอย่างที่คาด บ้านหลังเล็ก ๆ นี้เต็มไปร่องรอยจากการต่อสู้ คราบเลือด และตรงกลางห้องก็ยังมีร่างของชายหนึ่งหญิงหนึ่งนอนจมกองเลือดอยู่
“ยังอุ่นอยู่เลย ทั้งคู่เพิ่งเสียชีวิตครับ” เซกันเม้มปากด้วยความเจ็บใจ ถ้าเขามาถึงที่นี่เร็วกว่านี้อีกนิด เรื่องแบบนี้อาจจะไม่เกิดขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น ฝีมือพวกปีศาจเหรอ” ซีวียังกล้า ๆ กลัว ๆ แต่เธอก็ย่องตามมาดูด้วย
“ไม่รู้สิ” เคสเทรลตอบ “อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้”
“บ้านหลังนี้มีเด็ก” โซนาตากวาดตามองถ้วยชามที่ล้มระเนระนาด เขาเห็นถ้วยและแก้วที่เล็กกว่าอีกสองอัน และในห้องนอนก็ยังมีเตียงที่เล็กกว่าเตียงอื่นอีกด้วย
“มีเด็ก แต่ไม่มีศพ… เด็กถูกจับไป” เซกันว่ายังไม่ทันจบประโยคดีก็วิ่งบึ่งออกไปทันที “รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวจะรีบกลับมา”
“ไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ” โซนาตาออกคำสั่ง
สำหรับเซกันที่อยู่ในป่าจนคุ้นชิน ร่องรอยที่ผู้ลักพาตัวเหลือไว้มันไม่ต่างกับป้ายชี้ทางขนาดยักษ์ เขาสามารถบอกจำนวน ระยะเวลา ทิศทาง ได้อย่างแม่นยำ รวมทั้งยังบอกได้ด้วยว่าพวกนี้ไม่ใช่ปีศาจอย่างที่ซีวีกังวลใจ
