“ผู้ที่บังอาจรุกล้ำเขตแดนของเทพจะต้องถูกลงทัณฑ์”
ฟานาเรฟพูดจบก็พุ่งกายออกมาจากความมืด เข้าโจมตีเซกันด้วยเวทมนตร์แรงดึงดูด เซกันถูกแรงที่มองไม่เห็นเหวี่ยงจนลอยกระแทกเพดาน พื้น และกำแพง แรงกระแทกทำเอาเขาถึงกับกระอักเลือด
โซนาตายืนกอดอกมองการต่อสู้นั้นโดยไม่ได้ช่วยอะไร เขาเห็นว่านี่เป็นบททดสอบที่เซกันจะต้องผ่านไปให้ได้ด้วยตัวคนเดียว
เซกันแน่ใจว่าโซนาตามีเหตุผลที่เลือกนิ่งเฉย ดูจากดวงตาที่มองการต่อสู้ โซนาตาไม่ได้คิดจะทอดทิ้งเขา หรือประสงค์ร้าย แม้เซกันไม่เคยและไม่อาจจะเข้าใจโซนาตาได้ถ่องแท้ แต่ช่วงเวลาที่ได้เดินทางด้วยกันมา โซนาตาสร้างความเชื่อมั่นให้กับเขาว่า บางครั้งเขาต้องทำให้ดีที่สุดด้วยมือตัวเองและวางใจในตัวของโซนาตาว่าจะไม่ทรยศหักหลัง โซนาตาจะเคลื่อนไหวด้วยเหตุผลของเขาและในเวลาที่สมควร
เซกันตั้งหน้าตั้งตารับมือกับฟานาเรฟอย่างเต็มที่ เขาไม่ประมาทเลยแม้แต่น้อยแต่ก็ถูกถล่มเล่นงานอยู่ฝ่ายเดียว
โซนาตารู้สึกเป็นห่วง แต่เขาก็ต้องห้ามตัวเองไม่ให้เข้าไปแทรกแซง การต่อสู้ครั้งนี้คือจุดพลิกผันครั้งใหญ่ของเซกัน เขาจะเติบโตขึ้นอีกหลายเท่าหลังจากนี้
