“ข้าคือฝ่ายที่อยากปลดปล่อยเทพปีศาจ เรื่องนั้นเจ้าก็รู้นี่ ร่วมมือกับข้าสังหารเซกันซะ แล้วพวกเราก็จะมาครองโลกนี้ด้วยกัน”
“ครองโลก” เด็กชายถอนหายใจ “ฮาร์เบลไม่สนใจอะไรแบบนั้นหรอก ถ้าคุณปล่อยให้เขาหลุดออกมาได้ สิ่งเดียวที่เขาจะทำคือทำลายทุกอย่าง สัตว์ พืช มนุษย์ สิ่งมีชีวิตทุกชนิด ทุกอย่างจะถูกทำลายจนหมด”
“สรุปว่าแกคิดจะขวางให้ได้สินะ” น้ำเสียงของเลกันเปลี่ยนไป
“ผมไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอกครับ”
“แล้วจะเอายังไง”
“ไม่ขัดขวาง… แต่ก็ไม่จำเป็นต้องช่วยเช่นกัน”
แล้วพริบตานั้นความมืดทั้งมวลก็หายไป เลกันกลับมาที่เดิมอีกครั้งและพบว่าขณะที่ตนเองถูกดึงไปโลกมืด เซกันและกราเทียก็ช่วยกันกำจัดเดวัลไปจนหมดแล้ว เลกันไม่รอช้า เขากลับมาร่ายเวทต่อจากเดิม
แต่เซกันในขณะนั้น เขาก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับการพละกำลังที่หวังให้การโจมตีนี้ดับชีวิตของเลกัน
…เจ้าเด็กบ้านั่นตัดการเชื่อมต่อของเรากับเทพปีศาจ…
เลกันสูญเสียพลังเวทมนตร์ไปมหาศาล มันส่งผลถึงเวทมนตร์ที่เขากำลังร่าย เขาต้องรวบรวมสมาธิเพื่อเค้นพลังส่วนที่ยังไม่ถูกแย่งไปเพื่อร่ายเวทต่อให้สำเร็จ
…ไม่ทันแล้ว ต้องใช้ตอนนี้เลย… เลกันหันฝ่ามือไปทางเซกัน
