หากจะมองหาสิ่งผิดมนุษย์ในตัวเซกัน พลังในการฟื้นตัว ความเร็วและเรี่ยวแรงมหาศาล พลังเวทมนตร์ ความสามารถดูดซับความเกลียดชังและเปลี่ยนมาเป็นพลังของตนเอง ทั้งหมดที่ว่ามานั้นเทียบไม่ได้กับความผิดปกติที่กำลังพูดถึงนี้
เซกันไม่เคยโกรธเกลียดผู้ใด เขาถูกกระทำมาตลอดทั้งชีวิต แม้แต่ตอนที่รู้ความจริงว่าบาริกันและเควนดารินไม่ใช่พ่อแม่บังเกิดเกล้าและสร้างเขาขึ้นมาเพื่อตอบสนองความเห็นแก่ตัวฝ่ายเดียว เขาก็ไม่ได้เคียดแค้นชิงชังทั้งคู่ สิ่งที่รู้สึกก็มีเพียงความเศร้าเสียใจจนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้
แม้เซกันจะรู้ว่าเลกันกับเขาไม่ใช่พี่น้องกันจริง ๆ แต่ในความรู้สึก เลกันยังคงเป็นพี่ของเขาเพราะเกิดจากคนที่สร้างเขาขึ้นมาและเขารักผูกพันด้วย มันเป็นเหตุผลที่เซกันยั้งมือไว้ ในวินาทีที่ออกหมัดใส่เลกัน เขารู้ว่าหากออมแรงน้อยเกินไป หัวอีกฝ่ายอาจจะหลุดกระเด็นไปเลยก็ได้
ในวันนั้น หมัดเดียวก็เกินพอ เซกันที่ยังคงเศร้าตรมเป็นฝ่ายเดินทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง แทนที่จะจัดการกับคนทั้งปราสาท หรือจัดการกับทุกเรื่องให้จบ ๆ ไป
