“พวกเราอยู่ในอดีต”
โซนาตาคว้าตัวเจเนวีฟไว้ได้ก่อนที่เธอจะล้มลง แขนของเขากลับมาทำงานได้อีกครั้งหลังที่ที่นาโนแมชชีนถูกฉีดเข้าไปในร่าง แต่มันก็ยังต้องใช้เวลารักษาอีกพักใหญ่
“อธิบายมา ว่าเกิดอะไรขึ้น” โรมิเอลเป็นคนเดียวที่ตามไม่ทัน โซนาตาเคยเล่าว่าเขามาจากอนาคตแต่ก็ไม่เคยมีโอกาสเล่าเกี่ยวกับไทม์แมชชีน มันทำให้เขาสับสน
“เราย้อนเวลามายังไงล่ะ” อลินาช่วยอธิบายแทน
“พาข้ากลับไป” โรมิเอลแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ “เจ้าเซลซารอสอยู่ตรงนั้นแล้วแท้ ๆ พาข้ากลับไปเดี๋ยวนี้เลย”
“พล่ามอะไรของแก ไม่เห็นสภาพของพวกเราทุกคนเหรอ” เคสเทรลชักยัวะขึ้นมาบ้าง
“พวกแกอยากจะหนีก็หนีไปสิ พาข้ากลับไปเดี๋ยวนี้ ข้าจะฆ่ามัน”
“ขอโทษนะ ทำไม่ได้หรอก” ด็อกมาเข้ามาไกล่เกลี่ย “ใช่ไหมโซนาตา”
โซนาตาไม่ได้ตอบแต่แค่พยักหน้ารับ
“ทำไม” โรมิเอลโกรธจนแทบจะทุบคอนโซลของยานพัง ดูเหมือนว่าจะมีแต่เขาและเวเนที่ตระหนกจนสติแตก คนอื่นทำท่าทางเหมือนรู้ความจริงที่เขาไม่รู้
